Όταν πριν αρκετά χρόνια είχα διαβάσει το συγκεκριμένο ρητό σε κάποια ανακοίνωση ομολογώ ότι είχα εντυπωσιαστεί. Ανήκει (για όποιον δεν το γνωρίζει) στον Μ.Γκάντι, και συμπυκνώνει μεσα σε μια πρόταση την  πεμπτουσία του καπιταλιστικού συστήματος. Πιο απλά, πιο γλαφυρά, πιο ξεκάθαρα δεν ξέρω αν θα μπορούσε να αποδωθεί η  καταπίεση και η εξαθλίωση που επιβάλλει το σύστημα των ταξικών αντιθέσεων…

Όταν δεν εξολοθρεύουν τον κοσμάκη με την φονική πολεμική μηχανή που έχουν στήσει σε όλες τις χώρες φυτεύοντας ανταγωνισμούς, εθνικισμούς, επεκτατισμό και εμφύλιες συρράξεις,

Όταν δεν τσακίζουν τα μαχόμενα κομμάτια της νεολαίας και των εργατών με την πάνοπλη αστυνομία τους, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τις μυστικές υπηρεσίες τους ,

Τότε σειρά έχει η φτώχεια. Που υπάρχει ούτως η άλλως. Αλλά και που μπορεί να εξαπλωθεί με απίστευτους ρυθμούς. Που μπορεί να ξεκινά από την ολοένα και δραματικότερη πτώση του βιωτικού επιπέδου και να καταλήξει στην απόλυτη εξαθλίωση.

Κάπως έτσι φαντάζομαι τις ζωές μας σε μέλλοντα χρόνο αν συνεχιστούν και εμπεδωθούν αυτές οι πολιτικές(Ε.Ε., ΔΝΤ) και τα «μέτρα» που απορρέουν από αυτές. Ριζική απαξίωση και υποβάθμιση του επιπέδου και ποιότητας ζωής του μέσου πολίτη σήμερα. Απώλεια 1-1.5 μισθού λόγω «περικοπών δαπανών» και ακόμη ενός μισθου στην ακρίβεια που χτυπάει απο χίλιες δυο πάντες. Αύξηση ορίων συνταξιοδότησης και μηχανισμοί ελέγχου ότι όλα τα παραπάνω θα εφαρμόζονται με πιστή ευλάβεια.

Βαθμιαία λοιπόν, κατακτήσεις δεκαετιών παίρνονται πίσω από το σύστημα και οι μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι, μικρομεσαίοι επαγγελματίες σπρώχνονται στη μέγγενη μιας μακρόχρονης αφαίρεσης δικαιωμάτων και απολαβών. Τελικά το πλήγμα είναι ευρύτερο: μια γενιά που βελτίωσε τους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής της δύναμης από το ’70 και μετα, χτίζοντας λιθαράκι το λιθαράκι μια πιο αξιοπρεπή ζωή με δικαιώματα, κράτος πρόνοιας και δημοκρατικές ελευθερίες σε σχέση με το μεταπολεμικό ξεριζωμό της μετανάστευσης και την σκληρή δουλειά στην αφιλόξενη πόλη και το ρημαγμένο χωριο, βλέπει να της τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια. Τα παιδιά (και τα εγγόνια) τους θα ζήσουν χειρότερα από ότι πέρασαν οι ίδιοι.

Το βιωτικό επίπεδο πρέπει να γυρίσει προς τα πίσω, «Σήμερα χρειάζεται να κατεβάσουμε το επίπεδο του ελληνικού λαού, πρέπει όλοι να φτωχύνουμε» όπως πολύ χαρακτηριστικά ανέφερε ο σύγχρονος Εφιάλτης Κ.Μητσοτάκης που συνηθίζει να λέει εξω απο τα δόντια  τη γραμμή της αστικής τάξης. Και αυτό δε σημαίνει απλά οικονομικά «στενέματα», αλλά ανεργία, στέρηση βασικών αγαθών, υπηρεσιών υγείας-παιδείας, ψυχαγωγίας κτλ. Δηλαδή συνολικη και αισθητή κατρακύλα στην καθημερινότητα μας.  Ο μικρομεσαίος λοιπόν γίνεται φτωχός και ο ήδη φτωχός …πεθαίνει.

Τελικά υπάρχει χειρότερη μορφή βίας απο τη φτώχεια;

Advertisements