…σήμανε μελαγχολικά η βαριά μεταλλική φωνή του Καζαντζίδη στο γνωστό τραγούδι. Και με μουσική υπόκρουση το εν λόγω άσμα προσπαθώ μέσα στο μυαλό μου να οριοθετήσω τα συμπεράσματα από τις τελευταίες συγκλονιστικές  ημέρες, να συγκλίνω στις εξηγήσεις εκείνες που πέρα από τα αναρίθμητα περιστατικά στις  στις απεργίες, τις εμπειρίες από τον μαχητικό παλμό της διαδήλωσης και τα δραματικά γεγονότα με τους νεκρούς τραπεζοϋπάλληλους, θα «φωτίσουν» (στο μέτρο του δυνατού της υποκειμενικής μου αντίληψης) μια προσωπική οπτική στην ιστορική στροφή που ζούμε.

Καταγράφω σε σημεία κάποιες σκέψεις:

  • Η βιτρίνα της πολιτικής σκηνής όπως την γνωρίζαμε στην Ελλάδα έχει ραγίσει ανεπανόρθωτα. Είναι έτοιμη να σπάσει σε χίλια κομμάτια. Όλες οι κοινωνικές συμμαχίες που χτίζοταν επιμελώς τα τελευταία 20-25 χρόνια έχουν καταρρεύσει χωρίς να φαίνεται οποιοδήποτε πειστικό όραμα θετικό ή αρνητικό να συγκροτήσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με τον κόσμο. Οι δικομματικές εκδοχές εξόδου από την κρίση έχουν καταρρεύσει μαζί με μια συνολική απαξίωση για τους πολιτικούς και τα κομματα που τις εκφράζουν.
  • Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι βαθύτατη κρίση και για το ίδιο το σύστημα, τους θεσμούς και τις δομές του. Αμφισβητείται ολοένα και πιο πολύ η δυνατότητα της αστικής τάξης και των πολιτικών της κομμάτων να εγγυηθούν ένα ασφαλές και σίγουρο μέλλον για την πλειοψηφία του λαού, να χαράξουν μια σταθερή τροχιά για την οικονομία και να σχεδιάσουν ένα μοντέλο «ανάπτυξης». Οι μεγαλοστομίες περί ισχυρής Ελλάδας, ένταξης στο κοινό νόμισμα, «εκσυγχρονισμού», ανάπτυξης, κλπ ήταν οι ταμπέλες-πρακτικές που οδήγησαν μαζί με τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση στην δημοσιονομική κατάρρευση και την επιβολή της βαρβαρότητας στα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις.
  • Η κοινωνική αναταραχή και οι αγώνες που έχουν ήδη ξεκινήσει θα έχουν μεγάλη διάρκεια. Η εργατική τάξη βγήκε στο προσκήνιο στις 5 Μάη και διαδήλωσε με τον πιο πολιτικά αποφασισμένο τρόπο των τελευταίων 30βάλε χρόνων. Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο! Και παρόλο το πισογύρισμα και την προβοκάτσια με τον εμπρησμό της τράπεζας τίποτα δεν είναι ίδιο πια. Η επόμενη ιστορική περίοδος θα χαρακτηριστεί από τέτοια γεγονότα στην Ελλάδα, όπου η εργατική τάξη θα παλεύει συνεχώς για την ανατροπή αυτών των μέτρων και μαζί και των πολιτικών που τα υπερασπίζονται. Απλά έχω την εκτίμηση, ότι εαν δεν οργανωθεί άμεσα η πολιτική πάλη σε ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο η οργή αυτή μπορεί να πάρει και αντιδραστικό χαρακτήρα. Άσε που το κράτος θα επιστρατεύσει όλους τους μηχανισμούς και τις εφεδρείες του για να καταστείλει, συκοφαντήσει και προβοκάρει το κίνημα…
  • Εδώ έρχεται και ο ρόλος της Αριστεράς. Ευτυχώς αυτή τη φορά και οι δύο κοινοβουλευτικές εκδοχές της Αριστεράς στάθηκαν (τηρουμένων των αναλογιών και της ιστορικής διαδρομής του καθενός) στο ύψος των περιστάσεων. Χωρίς εσωτερικές διαμάχες και με αλληλοστήριξη απαρνήθηκαν-καταδίκασαν τόσο το σύνολο των μέτρων όσο και τη συμμετοχή τους σε συμβούλια πολιτικών αρχηγών. Καμιά νομιμοποίηση ή παραθυράκι διαλόγου δεν έχει μείνει ανοικτό. Ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος από το ΛΑΟΣ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι τη ΝΔ έχει ήδη διαβεί το Ρουβίκωνα… Θέλω να πιστεύω ότι εκτός απο την ετυμηγορία του λαϊκού κινήματος, και κάποια αναμέτρηση σε κάλπες να το επιβεβαιώσει και αυτό …στο μέτρο του δυνατού…

  • Γι’αυτό ακριβώς και δέχεται σφοδρη επίθεση η Αριστερά. Γιατί το σύστημα προβλέπει μεγάλο κίνδυνο και προετοιμάζεται. Το περισσότερο βάρος αυτής της επίθεσης στοχεύει το ΚΚΕ, καθώς αντικειμενικά λόγω όγκου και περέμβασης στο εργατικό κίνημα κρατάει ένα ισχυρό χαρτί στις εξελίξεις. Η αψήφηση της αστικής νομιμότητας στο λιμάνι, οι περιφρουρημένες απεργίες και η πολιτική ανυπακοή στη Βουλή έκαναν τους αστούς και τα κόμματα τους να λυσσάξουν. Οι απειλές, οι προβοκάτσιες και οι εκβιασμοί πλέον θα είναι στην καθημερινή διάταξη για να διεμβολήσουν την δράση αυτού του κομματιού. Η στάση του ΚΚΕ θα είναι αποφασιστικής σημασίας το επόμενο διαστημα. Η συνέχιση της «ανυπακοής» και η μεγάλης σημασίας απόφαση στο εάν θα ακολουθήσει ενωτική επι της ουσίας δράση με τα αξιόλογα κομμάτια (άτομα ή πολιτικές οργανώσεις) του κινήματος και εάν θα παρουσιάσει ένα πειστικό και βαθύ πρόγραμμα πάλης για το επόμενο διάστημα(εδώ επειδή είναι μεγάλη η συζήτηση θα αναφερθώ σε επόμενο ποστ), θα έχουν καθοριστική σημασία.
  • Ο δε ΣΥΡΙΖΑ επίσης δέχεται συντονισμένα πυρά τα οποία μάλλον πιάνουν …τόπο. Παρ’ολη την μαχητικότητα της βάσης του και τη σωστή παρέμβαση εώς τώρα , οι εσωτερικές αντιφάσεις του θα οδηγήσουν σύντομα σε διάσπαση τις δυνάμεις που τον αποτελούν, καθώς οι ανανεωτικές-«ευρωπαϊκές» συνιστώσες ήδη έχουν διαλυτική παρέμβαση. Κάπου εδώ θα πληρωθούν (και με τόκο!) όλες οι ευρωλιγούρικες απόψεις του ΣΥΝ και το μαξιλαράκι που πρόσφερε τόσα χρόνια στο σύστημα σαν αριστερό άλλοθι του ΠΑΣΟΚ. Για τους αγωνιστές που βρίσκονται στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, άλλα πολιτικά εγχειρήματα που υπάρχουν ή που θα προκύψουν(πολύ πιθανό) θα αποδειχθούν πολύ πιο αντιπροσωπευτικά για τις αντικαπιτιλιστικές-αντιευρωπαϊκές-κομμουνιστικές απόψεις από την φιλόδοξη, αντιφατική και προδομένη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα στους στροβιλισμούς τέτοιων πολιτικών – ιστορικών γεγονότων…
  • Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ιδιαίτερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν (σε σχέση με το μέγεθος τους) αναβαθμισμένο ρόλο στις εξελίξεις. Ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων είναι μια ελπιδοφόρα προσπάθεια που ξεκίνησε από αυτό το χώρο και συσπειρώνει ένα αριθμό σωματείων που παρουσιάζει μια αυξημένη δυναμική και συμμετοχή. Οι διεργασίες που συντελούνται σε αυτό το χώρο παρουσιάζουν ενδιαφέρον και γεννούν ελπίδες σε ένα ανένταχτο δυναμικό αγωνιστών. Παραμένει ωστόσο το πρόβλημα (εδώ είναι η ευκαιρία ξεπεράσματός του) της πολυδιάσπασης αυτού του χώρου, της «χαλαρής» δομής του και της ελλειπής επιρροής του σε μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης. Και φυσικά, παρόλο που υπάρχουν αρκετές διεργασίες όπως είπα, δεν έχει καταρτιστεί από αυτό το χώρο ένα πρόγραμμα πολιτικών μεταβατικών στόχων, διεκδικήσεων και πάλης.
  1. Συνοψίζοντας στο τι χρειάζεται και τι πρέπει να γίνει θα περιέγραφα με μια φράση ότι η εργατική τάξη πρέπει να χτίσει το αντίπαλο δέος οργανωτικά και πολιτικά απένταντι στην επίθεση της αστικής τάξης και του διεθνούς-ντόπιου κεφαλαιου. Αυτό κατα τη γνώμη μου μπορεί να πάρει σάρκα και οστά με τη δημιουργία ενός κοινωνικο-πολιτικού μετώπου που με συγκεκριμένα πολιτικά αιτήματα και διεκδικήσεις στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς θα παλεύει για την ανατροπή των μέτρων και την βελτίωση της ζωής των εργαζόμενων. Η επιτυχία και αποτελεσματικότητα αυτού του μετώπου και των δυνάμεων που θα το αποτελούν είναι ότι θα καταστήσουν σαφές ότι τα προηγούμενα θα τα πετύχουν ακόμα και με ανατροπή της κυβέρνησης και έξοδο από την Ε.Ε. με απώτερο στόχο την εργατική εξουσία και το σοσιαλισμό.

Αυτά σαν μια πρώτη προσέγγιση. Ίσως να εχω αδικήσει κάποια σημεία των όσων έγραψα, αλλά ήδη πήρε μεγάλη έκταση το ποστ και ας είμαι πιο αναλυτικός σε επόμενες δημοσιεύσεις.

Advertisements