Ένας αποδιοπομπαίος τράγος...

Είναι χαρακτηριστική η επικαιρότητα των τελευταίων μηνών στο θέμα διαπόμπευσης συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων. Πλήθος από άλλοτε πρωτοκλασσάτα στελεχη της μπλε ή πράσινης δικομματικής εκδοχής έχουν βγει στη σέντρα και τρώνε αλλεπάληλες καρπαζές από τα ΜΜΕ εν μέσω αποκαλύψεων, εξεταστικών επιτροπών, κλπ

Τσοχατζόπουλος, Μαντέλης, Βουλγαράκης, Ρουσόπουλος, Σπηλιοτόπουλος και άλλοι που θα ανακοινωθούν στο μέλλον έχουν ξευτιλιστεί με συνεχείς αναφορές στις μίζες, την κακοδιαχείριση και τις ρεμούλες που έκαναν. Ταυτόχρονα, μια συνολική απαξίωση σαρώνει το συνόλο του πολιτικού σκηνικού με κραυγές πολιτών που μέχρι τώρα αυτοπροσδιορίζοταν φιλήσυχοι να χαρακτηρίζουν σαν «μπουρδέλο» τη Βουλή μέσω του γνωστού συνθήματος και ως λαμόγια κλέφτες τους παροικούντες εντός του κτιρίου της.

Χωρίς καμία διάθεση λογοκρισίας ή κριτικής πάνω στην λαϊκή κατακραυγή έχω την αίσθηση ότι όσο αυτό συνεχίζεται (ως έχει), οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Και πρέπει να προβληματίσει αρκετούς αυτό το γεγονός, καθώς είναι τουλάχιστον περίεργο τα ΜΜΕ(που είναι εργαλεία της άρχουσας τάξης) κυριολεκτικά να ξεσαλώνουν στο ποιο θα κράξει πρώτο και θα διαπομπεύσει τον κάθε φορά «αμαρτωλό» πρώην υπουργό ή κομματικό στέλεχος σε μια προσπάθεια ικανοποίησης του περι δικαίου αίσθήματος.

Εν συντομία το σχέδιο πιστεύω είναι το εξής: Επιλογή ενός ικανού και αναγκαίου αριθμού πολιτικών που θα θυσιαστούν μπροστά στα μάτια ενός αλλαλάζοντος πλήθους ώστε να εξαγνιστεί ολόκληρο το σύστημα που γέννησε τα συγκεκριμένα αρπακτικά. Κουβέντα για το ίδιο το σύστημα. Η πηγή εκμετάλλευσης να παραμείνει η ίδια και να μην θιχτούν τα ιερά και όσια ενός τρόπου παραγωγής και οργάνωσης του κράτους που δεκαετίες τώρα κατασπατάλησε τον δημόσιο πλούτο (βλ. κόποι εργαζόμενων), στέρησε όνειρα και ποιότητα ζωής στην εργατική οικογένεια και τα «έπαιρνε» πάντα από τους μη έχοντες κανοντας ταυτόχρονα πλάτες σε όλα τα αφεντικά και τους κυρίαρχους του ελληνικού κεφαλαίου.

Ναι, να φύγουν όλοι. Ναι, είναι λαμόγια και κλέφτες. Ναι, ναι, ναι.

ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙ;

Αυτό είναι το ερώτημα που καίει. Και εδώ όλοι αυτοί που πετροβολούν τους αποδιοπομπαίους τράγους μιας πολιτικής «παράδοσης»  που ξόφλησε έχουν σαν στόχο προκειμένου να βγούν όσο πιο πολύ γίνεται αλώβητοι την κρίση που συγκλονίζει την Ελλάδα και την Ευρώπη να μεταλλάξουν το πολιτικό σύστημα και την εκπροσώπηση του σε διαδρομές που μόνο φιλολαϊκές και φιλεργατικές δε θα είναι. Γιατί και μορφές απολυταρχίας είναι στο τραπέζι του συστήματος, και κυβερνήσεις τεχνοκρατών με ΒγενοπουλοΜπερλουσκόνιδες και χιλια δύο σενάρια.

Να φύγουν λοιπόν. Αλλά να έρθουν οι μορφές εκείνες διακυβέρνησης, εξουσίας και κοινωνικής οργάνωσης που καθορίζονται από τους εργάτες, τη νεολαία, και τα δικαιώματα και συγχρονες ανάγκες τους.

Advertisements