Πανέξυπνο και σαρκαστικότατο σύνθημα! Θα έλεγα ότι με έμμεσο τρόπο είναι ήδη πραγματικότητα!

Η απόλυτα ξεφτίλα και κατρακύλα των απολειφαδιών της φιλοσυστημικής Αριστεράς δεν έχει τελειωμό. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ένα από αυτά τα ψωριάρικα κοπρόσκυλα που το πολιτικό σύστημα κλώτσησε στα σκέλια όταν κλαιγόταν και παρακαλούσε για πρόεδρος της Δημοκρατίας, ανασύρεται από τον σκουπιτοδενεκέ της ιστορίας όχι για να παίξει κάποιο ρόλο στα σενάρια της «δημοκρατικής» (καλό σκυλάκι και αυτή) αριστεράς, αλλά για να προεδρεύσει της ομάδας του Παναθηναϊκού. Αποδεικνύεται περίτρανα λοιπόν, η εμπλοκή στελεχών της αριστεράς σε «δουλειές» των καραμπινάτων εκπροσωπων του κεφαλαίου και αυτό βέβαια όχι μέσα από τη γελοιοποίηση του Κωνσταντόπουλου στο συγκεκριμένο πόστο, αλλά από το παρελθόν όπου με την επαγγελματική του ιδιότητα «εξυπηρετούσε» τους «ταξικούς» του εχθρούς.

Και μην πάτε μακριά, σίγουρο είναι ότι τελικά είχαν ανοιχτή γραμμή και με αυτούς και με τις κυβέρνησεις των προηγουμένων χρόνων οι διάφορες σεμνές και μωρές παρθένες της αριστεράς του σαλονιού. Βγήκε και τους έκραξε ο Κοροβέσης, αν θυμάστε πριν κανα χρόνο και πέσαν να τον φάνε. Και οι βρώμικες ιστορίες του ’89, των οικουμενικών κυβερνήσεων και αριστερών υπουργών φέρουν ακόμα τη δυσωδία της ταξικής συνεργασίας στη σημερινή εποχή, υπενθυμίζοντας ότι τίποτα δεν ξεγράφεται όχι μόνο στην ιστορία αλλα πάνω απ’ολα στις συνειδήσεις και την εξέλιξη αυτών που πρωτοστάτησαν στο διασυρμό και την κατάντια της αριστεράς.

Ας πάρουν μια ομάδα ο καθένας τους. Οι επώνυμοι εξαργυρωτές των αγώνων τους, των φυλακίσεων τους, αυτοί που γλύφουν τα κόκκαλα που πετάει το σύστημα ή που εκπαιδεύτηκαν με χαρά να γαβγίζουν στο λαό τις προσταγές των αφεντικών τους. Ας πάρει ο Λεωνίδας τον Ολυμπιακό, ο Μίμης την ΑΕΚ, η Μαρία τον ΠΑΟΚ και ο Τζίγγερ την ΓΣΕΕ να ησυχάσουμε!

Θέλουμε μια αριστερά που δεν θα είναι κατοικίδιο στα ανάκτορα του συστήματος, που δεν θα «τρίβεται» στα πόδια των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών τους υπηρετών. Που θα κρίνεται συνέχεια στη μαζική δράση στο κίνημα στο πλευρό του κόσμου της εργασίας. Που θα παίξει πρωτοπόρο ανατρεπτικό ρόλο στις στρατηγικές μάχες που έρχονται. Μια Αριστερά που παρόλες τις λιποταξίες, λιποψυχίες και προδοσίες οφείλει να ξανασταθεί στα πόδια της, να εμπνευσει ελπίδα, να αγωνιστεί για νίκες που τόσο πολύ λείπουν από αυτό το λαό…

Advertisements