Τι ειρωνεία!

Τι σύμπτωση!

25 χρόνια μετά την ήττα της συγκλονιστικής απεργίας των μεταλλωρύχων στην Αγγλία,  συνάδελφοί τους στη Χιλή βρίσκονται εγκλωβισμένοι 700 μέτρα κάτω από τη γη και δημοσιεύματα του τύπου «ξεθάβουν» την μυστική συνάντηση και συμβιβασμό του Γκορμπατσόφ με τη Θάτσερ για να μην ενισχυθεί ο αγώνας των απεργών με χρηματικό ποσό που είχαν συλλέξει οι Σοβιετικοί μεταλλωρύχοι σε ένδειξη αλληλεγγύης!!!

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…

Το 1984 η Εθνική Επιτροπή Άνθρακα της Αγγλίας αποφασίζει να κλείσει 20 ορυχεία εξόρυξης άνθρακα με άμεση συνέπεια την απώλεια 20.000 θέσεων εργασίας. Η απάντηση των εργατών ξεκινά άμεσα στις 5 Μάρτη του ’84 με απεργίες σε μια σειρά ορυχείων μέχρι τις 12 Μάρτη όπου ο πρόεδρος της εθνικής συνομοσπονδίας μεταλλωρύχων(NUM) καλεί σε εθνική απεργία τους εργάτες ορυχείων. Η απεργία λαμβάνει σχεδόν καθολική συμμετοχή τους μήνες που ακολουθούν με 160.000 απεργούς σε όλη τη χώρα.

Το Σεπτέμβρη η απεργία κηρύσσεται παράνομη μετά από προσφυγή απεργοσπαστών, γεγονός που δεν μειώνει την ένταση της, ούτε και οι υποσχέσεις για χριστουγεννιάτικες επιπλέον παροχές τον Νοέμβρη. Ταυτόχρονα όλη η Αγγλία μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης με διχασμένη την κοινή γνώμη και την κυβέρνηση της Θάτσερ να επιτίθεται ανελέητα και με κάθε τρόπο στους απεργούς. Τα περιουσιακά στοιχεία του συνδικάτου παγώνουν. Η αστυνομία περικυκλώνει τα ορυχεία.  Η «σιδηρά» κυρία μάλιστα είχε προβλέψει τις αντιδράσεις και εκατομμύρια τόνοι κάρβουνο είχαν ήδη αποθηκευτεί στα ηλεκτροπαραγωγά εργοστάσια που χρησιμοποιούσαν αυτό το καύσιμο. Με αυτό τον τρόπο η πίεση προς την κυβέρνηση έχασε το όπλο του άμεσου εκβιασμού παράλυσης των ενεργειακών πηγών της χώρας.

Ταυτόχρονα, η περιφρούρηση στα ορυχεία δημιούργησε εκρηκτική κατάσταση σε όλη τη χώρα: συνεχείς συγκρούσεις με την αστυνομία, προπηλακισμός απεργοσπαστών, πορείες και μεταφορά διαδηλωτών απ’ολη τη χώρα σε σημεία «κλειδιά» για τον αγώνα. Χαρακτηριστική ήταν η «μάχη του Orgreave» όπου 10.000 απεργοί μεταλλωρύχοι προσπάθησαν να αποκλείσουν το τοπικό εργοστάσιο παραγωγής κοκ και συγκρούστηκαν με 10.000 αστυνομικούς,  ΜΑΤατζήδες και έφιππους.

Η βίαιη έκβαση των διαμαρτυριών περιγράφεται πολύ καλά και στην γνωστή ταινία «Μπίλλυ Έλλιοτ, Γεννημένος Χορευτής». Επίσης, κοινός παρονομαστής για τους απεργούς ήταν οι στερήσεις των ίδιων και των οικογενειών τους, αλλά και τα δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης που είχαν δημιουργηθεί για να αντέξουν οι απεργοί στον μακροχρόνιο αγώνα. Πολλές φορές οι γυναίκες των μεταλλωρύχων συμμετείχαν στις γραμμές περιφρούρησης και οργάνωναν σισσίτια για τους απεργούς.

Η ανυποχώρητη στάση της κυβέρνησης της Θάτσερ, οδήγησε σιγα σιγά και μετά από ένα χρόνο την απεργία στη φθορά και τελικά στην ήττα. Στα χρόνια που ακολούθησαν τα ανθρακωρυχεία ιδιωτικοποιήθηκαν και σχεδόν έκλεισαν καθώς η εξόρυξη γίνεται πλέον εκτός Αγγλίας.

Η μεγαλειώδης αυτή απεργία μέτρησε 165.000 απεργούς, 2 νεκρούς,  12.000 συλλήψεις και μια τραγική σελίδα ήττας στην ιστορία του εργατικού κινήματος της Αγγλίας. Ο Θατσερισμός απο τότε εκφράζοντας την πιο επιθετική νεοφιλελεύθερη πολιτική είχε επικρατήσει και έδειχνε το δρόμο και στις υπόλοιπες αντίστοιχες κυβερνήσεις πως να «τσακίσουν» τον «εσωτερικό εχθρό». Όπως πολύ χαρακτηριστικά έλεγε η Θάτσερ « Στα Φώκλαντς πολεμούσαμε τον εχθρό εκτός συνόρων. Πρέπει πάντα να προσέχουμε τον εσωτερικό εχθρό που είναι πιο δύσκολος στη μάχη και πιο επικίνδυνος για την ελευθερία».

Στα παραπάνω, μαθαίνουμε λοιπόν από τα πρώην απόρρητα έγγραφα ότι: » Οι μεταλλωρύχοι στράφηκαν για βοήθεια στην ΕΣΣΔ και οι Σοβιετικοί συνάδελφοί τους ανταποκρίθηκαν άμεσα προσφέροντας πάνω από 1 εκ. δολάρια. Τα χρήματα προέρχονταν από το μισθό τους και ενώ επιχειρήθηκε μυστική μεταφορά μέσω τραπεζικού λογαριασμού στη Ζυρίχη, τα χρήματα δεν έφτασαν ποτέ στους μεταλλωρύχους της Βρετανίας«. Ο Γκορμπατσόφ τότε υπέκυψε στις πιέσεις της Θάτσερ να μην φτάσει η ενίσχυση ποτέ στα χέρια τους και να διατηρήσει «καλές σχέσεις» με την Βρετανία. Το ξέβρασμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ο εμπνευστής της περεστρόικα και μετέπειτα απολογητής του καπιταλισμού και διαφημιστής της pizza hut έδειξε για μια ακόμη φορά το αποκρουστικό πρόσωπο της γραφειοκρατίας και του εκμεταλλευτικού καθεστώτος που πρέσβευε «κρύβωντας» τα κόκκινα μεροκάμματα χιλιάδων σοβιετικών εργατών που ήταν αλληλέγγυοι στους Άγγλους συναδέλφους τους.

Τι να πει κανείς…

Πολύτιμος δάσκαλος η ιστορία του εργατικου και επαναστατικού κινήματος. Να την μαθαίνουμε και να την επεξεργαζόμαστε για να είμαστε περισσότερο μυαλωμένοι και προετοιμασμένοι για τις δικές μας απεργίες και τα Σοβιέτ του μέλλοντός μας…

Advertisements