Ας ξεφύγω λίγο απο το κλίμα των ημερών και να το παίξω ότι διανύουμε τα υπέροχα Χριστούγεννα των ταινιών που όλοι ασχολούνται με τα δώρα, τις οικογενειακές και φιλικές συναθροίσεις, τον στολισμό της πόλης, τον Αη Βασίλη με το έλκυθρο του και άλλα τέτοια χαρούμενα. Χωρίς σκοτούρες, απλά με μια μικρή δόση απο το δημιουργικό άγχος του να προλάβουμε να έχουμε τα γιορτινά στολίδια στη θέση τους και τα φαγητά στην ώρα τους, με μια μικρή ζεστασιά και θαλπωρή να μας περιβάλλουν. Αγαπημένα πρόσωπα να γεμίζουν σιγά σιγά το σπίτι, φίλοι και συγγενείς…

 

Ας υποθέσουμε ότι η χώρα δεν έχει υποθηκευτεί, το κοινοβούλιο συντάσσει «ακόμα έναν αντιλαϊκό  προϋπολογισμό» και οι πολιτικοί αρχηγοί ετοιμάζονται να υποδεχτουν συλλόγους παιδιών για τα κάλαντα,

ας υποθέσουμε ότι το μέλλον των νέων παιδιών που μόλις τελειώνουν σπουδές και μαθητείες είναι να βρίσκουν εργασία έστω και μετά απο λίγο,

ας υποθέσουμε ότι η φτωχή οικογένεια μπορεί να γεμίσει το γιορτινό πιάτο στο ρεβεγιόν με κάτι διαφορετικό,

ας υποθέσουμε ότι ο μετανάστης μπορεί να περπατήσει από τον Άγιο Παντελεήμονα μέχρι την κοντινότερη εξέδρα που ο εκάστοτε δήμαρχος θα του σερβίρει πλαστικό γυφτο-ντίσκο τσιφτετέλι για να ξεχαστεί,

ας υποθέσουμε επίσης ότι δεν έχει δολοφονηθεί ο Γρηγορόπουλος και το δέντρο του καταναλωτισμού δεν κάηκε,

ας υποθέσουμε ότι  το νέο ζευγάρι ανοιγει το σπιτικό του και καλεί τους φίλους του την παραμονή για ανέμελο κουβεντολόι και ανέκδοτα,

ας υποθέσουμε ότι ο έμπορος κατεβάζει τα ρολά του μαγαζιού του, ανακουφισμένος από το δεκεμβριανό εορταστικό ωράριο και δεν κλειδώνει για τελευταία φορά,

ας θυμηθούμε πως ήταν τα χαζο-Χριστούγεννα των τελευταίων χρόνων, ανώδυνα, αδιάφορα, αθώα σε σχέση με τα μαύρα Χριστούγεννα που πολλοί θα κάνουν τώρα.

Ας μην νοσταλγήσουμε αυτήν τους την ανεμελιά, γιατί έκρυβαν το αναπόφευκτο πισωγύρισμα αυτού του συστήματος.

Ας μην αναπολούμε την ψευτο-στολισμένη και καλά φτιασιδωμένη κοινωνική συνοχή και εργασιακή ειρήνη. Ήταν ανομολόγητα κάλπικη, σαν παλιά δεκάρα και δεν περνούσε απο το «ταμείο» του σημερινού καπιταλισμού…

Σε πείσμα των καιρών να ονειρευτούμε τα επόμενα Χριστούγεννα, τις μελλοντικές γιορτές, εκρηκτικές, γεμάτες από κόσμο, εργάτες, νέους, κοπέλες που θα παλλονται οι φωνές τους, τα συνθήματα, οι χοροί και τα τραγούδια τους ενιαία συντονισμένα στην συχνότητα της ανατροπής, της χαράς, της περηφάνειας αυτών που φτιάξαν τον κόσμο δίκαια, με αξιοπρέπεια και τον μοιράστηκαν.

 

 

 

Advertisements