Η χρονιά που πέρασε αν μη τι άλλο είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον και στον ιντερνετοχώρο. Πολλές νέες προσπάθειες είδαν τα pixel των οθονών και ουκ ολίγοι (όπως ο υποφαινόμενος) ξεκίνησαν το άθλημα του blogging. Πέρα από την πλάκα όμως έχει εξαιρετική σημασία κατα τη γνώμη μου η ανάπτυξη αυτών των κινηματικών πηγών ενημέρωσης και κοινοτήτων συζήτησης οι οποίες στηρίζονται και τροφοδοτούνται από τους ίδιους τους χρήστες και δημοσιογράφους και που βάζουν πλάτη σε μια εναλλακτική ενημέρωση. Πόσο μάλλον που τα πράγματα έχουν σκουρύνει απίστευτα στα ΜΜΕ τα οποία έχουν μετατραπεί λίγο ή πολύ σε «τηλεβόες» των τροϊκανών…

Επιστρέφωντας στο θέμα μου, σήμερα θα κάνω μια μικρή ανασκόπηση σε blogs και άρθρα τους που μου άρεσαν αυτή τη χρονιά. Χωρίς σειρά προτίμησης ή κατάταξη τα βάζω τυχαία κάνωντας και μια μικρή παρουσίαση:

1. CELIN

Ο αξιότιμος κύριος Celin είναι μια μοναδική περίπτωση blogger. Καταρχήν γράφει 2-3 μακροσκελέστατες αναρτήσεις την εβδομάδα(άντε να τον προλάβεις). Η θεματολογία του ξεκινάει από top ten σε ψυχαναλυτικά βιβλία, ερωτιάρικες ταινίες και τραγούδια ποπ-ροκ, αυτοσχέδια ποιήματα και μπουκοφσκικά μονόπρακτα, συνεχίζει σε ακροβασίες ψυχολογίας όπου ο Λακάν σκυταλοδρομεί με τον Ζίζεκ, «κεντάει» πάνω στο ύφασμα της Ναόμι Κλάιν, «διαβάζει» επιφυλακτικά τον Δεκέμβρη, τα χώνει στους καναπεδάτους βολεμένους μικροαστούς που ασθμαίνουν μέσα στον κουρνιαχτό της κρίσης, παρακινεί ξανά και ξανά στην πολιτική εξέγερση υπο τον αυστηρό όρο ενός αριστερού προγράμματος και λόγου που θα στοιχίζει στις γραμμές του κινήματος τους ΨΤΚ(Ψηφοφόροι Του Κανενός!). Με λίγα λόγια παραφράζωντας την παροιμία «Άβυσσός η ψυχή του Ανθρώπου», θα έλεγα «Χείμαρρος η πένα του celin»! Να σαι καλά ψηλέ!

Ενδεικτικές αναρτήσεις:

– ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ (ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΟΡΗΤΟ ΒΑΡΟΣ ΔΙΑΨΕΥΣΗΣ ΤΟΥΣ)

– ΟΧΙ,ΔΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ

2. BLACK BEDLAM

H BB είναι μια εξέχουσα παρουσία στα blogs που παρακολουθώ. Συνδυάζει έναν αθεράπευτα νοσταλγικό ρομαντισμό προσγειωμένο στο έδαφος της σκληρής κακοτράχαλης πραγματικότητας που διανύουμε με μια συνολική στράτευση στην καθημερινότητα της πάλης. Όταν οι αναρτήσεις δεν μυρίζουν κοκκινιώτικο λουλούδι, όταν δεν αισθάνεσαι ότι διαβάζοντας την ανάρτηση ανοίγεις το παράθυρο σε λαϊκή συνοικία παρακολουθώντας τους γείτονες μέσα από ένα ασπρόμαυρο φακό, τότε αρχίζει το θεοδωρακικό τέμπο! Ένας ακατάπαυστος ρυθμός λέξεων, προτροπών, παρακίνησης σε αγώνα με κάθε τρόπο. Και όλα αυτά σε ένα πλαίσιο θεωρητικής αναζήτησης, πάρε-δώσε, που παρόλα τα ΜΛΚ και άλλα κεφαλαία γράμματα(που εγώ τα γουστάρω εδώ που τα λέμε)  που παραθέτει η ΒΒ, δεν διστάζει να εξηγεί υπομονετικά ή και να τα διερευνά ξανά και ξανά υπό το φως των σημερινών εξελίξεων αφαιρώντας τους την «σκόνη» της νομοτελειακής βεβαιότητας που πολλοί τους προσδίδουν… Ευτυχώς που κάποια στιγμή η ΒΒ πήρε πίσω μια απόφαση που θα μας στερούσε ένα όμορφο αστέρι της μπλογκόσφαιρας…

Ενδεικτικές αναρτήσεις:

1. Το θρίλερ που παρακολουθούμε συνεχίζεται

2. Για την Κοκκινιά μας.Την πόλη που αγαπήσαμε

3. Ο εφιάλτης….. της μέρας

3. Το Βυτίο

Το Βυτίο το παρακολουθώ αραιά και που. Οι αναρτήσεις του μεστές, τρομακτικά περιεκτικές. Η τελευταία υπο τον τίτλο «Λεωφορεία γεμάτα σαρδέλες» συγκλονιστική. Αντιγράφω χωρίς σχόλια ένα απίστευτο κομμάτι:

«…Αν γράφω λοιπόν ασυναρτησίες είναι γιατί θέλω να απολογηθώ στον εαυτό μου, που παρακολουθώντας τον Παπακωνσταντίνου στην τηλεόραση, ξέχασα γιατί κατεβαίνω στο δρόμο. Όχι για ποσοστά, προϋπολογισμούς και καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς. Αν κατέβηκα μερικές φορές στο δρόμο είναι γιατί κάποτε διάβασα το «Ιψ ο Τυπογράφος» και «το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας», γιατί είδα την Σαμοθράκη και την Αμοργό, γιατί γεύτηκα το χαλάζι της ορεινής Αρκαδίας. Ακόμη περισσότερο γιατί, όπως ακριβώς κι εσύ, ξέρω πως είναι να περπατάς ξυπόλητος στην παραλία, να τρως χιονιές στο σβέρκο και να κοιμάσαι κάτω απ’ τα αρμυρίκια. Γιατί κάποτε με κέρασαν άγνωστοι άνθρωποι σε ένα άγνωστο μέρος και γιατί μοιράστηκα το παράθυρο του καρβουνιάρη με ένα κορίτσι που δε χρειάστηκε να συστηθούμε για να αγγίξει ο ένας τον άλλο. Γιατί έστω και στιγμιαία αντιλήφθηκα πως δε μου ανήκει τίποτα κι αν μου ανήκει, χίλιες φορές να μου ανήκει εξ ημισείας

Αυτά. Έτσι απλά.

Τέλος το Βυτίο εκτός από blogging, κάνει και ραδιόφωνο στο Radio Bubble. Ψάξτε το!

4. Gatouleas

«Σου λείπει ο Gatouleas; Γράψου συνδρομητής για να μη χάνεις τίποτα!»

Μας παρακινεί στο εμπροσθόφυλλο ο blogger. Καυστικό, πηγαίο  βιτριολικό ύφος διακατέχει όλο το blog. Με τόσο κυνισμό που ώρες ώρες οι αναρτήσεις και οι όποιες απαντήσεις μπερδεύονται σε ένα κουβάρι ισοπέδωσης. Μόνο που αυτή η καυστική ισοπέδωση έχει τόσα πολλά στοιχεία της πραγματικότητας που είναι τύφλωση κανείς να προσπερνά τα ζητήματα που θετει ο Γατουλέας στο χαλαρό. Με αναφορές και προσδοκίες στην αντικαπιταλιστική αριστερά( ο κοινός μας παρονομαστής!), τα ερωτήματα που θέτει στα άρθρα είναι αν μη τι άλλο ευπρόσδεκτα και υπολογίσιμα σε ένα διάλογο που πρέπει να ανοίξει, όχι απλώς για να γίνει, αλλά για «να να μη χάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη δική της ευκαιρία«.

Κατα τα λοιπά δεν μπορώ να κρύψω(χωρίς να επεκταθώ όμως) την διαφωνία μου στις πιο «Δεκεμβριανές» εμπνεύσεις του Γατουλέα. Εξίσου δεν μπορώ όμως και να μην ομολογήσω ότι προβληματίζομαι και σκέφτομαι πάνω σε πολλές επισημάνσεις του σε αυτό το θέμα. Αν δεν οργανωθεί η αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου, μάλλον ο εν λόγω blogger θα δικαιωθεί περίτρανα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανάρτηση του που αναλύει το παρακάτω βιντεοκλιπ των Justice:

Στο άρθρο του σχολιάζοντας το παραπάνω αναφέρει:

«…Αυτοί οι πιτσιρικάδες είναι σε πόλεμο… Τους φταίνε όλα και όλοι. Και αυτοί που έχουν και αυτοί που δεν έχουν και ζουν «εις βάρος» των άλλων. Η ομορφιά είναι fake… Τα γλυκανάλατα τραγούδια πονάνε τα αυτιά τους… τα κινητά, τα αυτοκίνητα, τα ρούχα, είναι σύμβολα εξουσίας «των λεφτάδων» και πάνε για κάψιμο.

Αυτοί οι πιτσιρικάδες έχουν ένα βλέμμα διαπεραστικό. Πλέον, το κατανοώ απόλυτα. Το βλέπω στις στάσεις των λεωφορείων, στις ουρές του ΙΚΑ, στους φίλους μου που έχουν να δουλέψουν σχεδόν ένα χρόνο. Παλιά νόμιζα πως κοίταζαν εμένα… ταυτιζόμουν με το φρικιό που τραγουδάει στις πλατείες, με το μεσήλικα που κοιτάει από το μπαλκόνι του. Πλέον δεν ξέρω με ποιον είμαι πιο κοντά. Ίσως αυτό το βλέμμα να το βλέπω και στον καθρέφτη του σπιτιού μου.

Κάποιοι πιτσιρικάδες σαν κι αυτούς,

κάποιοι φρικαρισμένοι συνταξιούχοι,

κάποιοι εργαζόμενοι που πεινάνε τα παιδιά τους θα μπουκάρουν αύριο στη Βουλή.

Θα βρίσκονται κάτω από μια σημαία; Και τι χρώμα θα έχει;

Αυτή η «δημοκρατία» τους δε σώνεται με τίποτα, πάντως…»

 

Ενδεικτικές αναρτήσεις:

1. Άρχισαν και τ` άλλα όργανα: ασφαλισμένος πήγε να κάψει υπάλληλο του ΤΕΒΕ

2. Για ένα μεγάλο κόμμα μελών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς

Τέλος

Για να μην τραβήξει μακρυά η βαλίτσα αυτής της ανάρτησης βάζω άνω τελεία εδώ. Φυσικά και δεν ξεχνώ άλλα blogs που περνάω εποικοδομητικά την ώρα μου και διαβάζω ωραίους ανθρώπους να ξεδιπλώνουν με διάφορους τρόπους τη σκέψη τους:  Πορτιατης, Crousma, Elva, Μαχαίρης, Στρατολάτης, Herr K., Granma. Επίσης τα μάχιμα ενημερωτικά(και μη) YouPayYourCrisis, RadioBubble, Αφορμή, ThePressProject και άλλα…

Ας είναι το 2011 τόσο παραγωγικό όσο η χρονιά που πέρασε και ακόμα παραπάνω! Και όχι μόνο στη μπλογκόσφαιρα…


Advertisements