3 Φεβρουαρίου 2021.

Βροχή. Καταρρακτώδης βροχή. Μουσκεμένα τα πάντα. Η γη δεν μπορεί να απορροφήσει ένα τόσο μεγάλο υδάτινο όγκο που κυλάει πάνω στις σκεπές, στα πεζοδρόμια, στο χώμα. Το χώμα είναι πλέον μια λίμνη νερού και λάσπης που μαστιγώνεται από τις αλλεπάληλες ριπές του μαύρου σκοτεινού ουρανού. Ούτε αστραπές ούτε μακρινές ή κοντινές ηχητικές εκρήξεις από τα βαριά σύννεφα που αδειάζουν το φορτίο τους ασταμάτητα τις τελευταίες 2 ημέρες. Μελαγχολικά και βαρύθυμα, σχεδόν μονότονα βρέχει…

Ο Παύλος, σκεπτικός είχε καρφώσει το βλέμμα του στο παράθυρο. Τους τελευταίους μήνες όλο και πιο συχνά ξέσπαγε ο καιρός σε πολυήμερες καταιγίδες σαν τη σημερινή. Σαν να είχε προηγούμενα με τον φτωχόκοσμο που ζούσε έξω, χωρίς στέγη, χωρίς ζεστασιά. Σαν να ήταν σύμμαχος αυτών που έφεραν για πάντα το χειμώνα σε αυτόν τον τόπο. Ο ήλιος κρυμμένος, σχεδόν εξόριστος από τη θέση του στο στερέωμα, εκτροχιασμένος από την διαδρομή του ζέσταινε κάποιο άλλο ημισφαίριο, ή δεν υπήρχε πια;

Για άλλη μια φορά, ο παλιόκαιρος αυτός, έκανε επιδρομή στην ψυχολογία του. Του θύμιζε το παρελθόν σαν παλιό τραύμα που οι αλλαγές και τα τερτίπια του καιρού επιβεβαιώνουν ότι ποτέ δεν επουλώθηκε, ποτέ δεν θεραπεύτηκε, παρόλο που φύγαν τα σημάδια και ο πόνος. Που κεντρίζει με οποιαδήποτε αφορμή του δωθεί το καθησυχασμένο θύμα, που δεν εννοεί να παραδεχτεί την κατάστασή του.

Το «πρόσφατο» παρελθόν λοιπόν. Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια…
Κλασσική σκέψη-φράση: Πως περάσανε(!);
Ξεκάθαρη απάντηση: Όπως θα περάσει και η υπόλοιπη ζωή σου! Χαμένε.

Όπως πριν 10 χρόνια. Ημέρες-μήνες-χρόνια μεγάλων εξελίξεων.Από την εποχή των πολέμων και των εξεγέρσεων, στην εποχή του Φόβου. Χρονολογίες, πρόσωπα και συμβάντα που τα βιβλία της Ιστορίας ψάχνουν για να γεμίσουν τις σελίδες τους. Τότε, που το τώρα σου φαινόταν μακρινό, και πίστευες ότι δεν θα συμβεί αυτό που όλοι προφητεύατε και καταγγέλατε στα blogs και τις προκυρήξεις σας. Παρ’όλη την ηλιθιότητα και την μικροψυχία σας, μαντεύατε το μέλλον, αναλύατε τις αιτίες και τι μέλλει γεννέσθει(που έγινε), αλλά ποτέ δεν κάνατε κάτι ουσιαστικό γι’αυτό. Σαν την Πυθία δίνατε το χρησμό, αλλά μετά μαστουρωμένοι από τις αναθυμιάσεις των φύλλων της αυταρέσκειας δεν αξιωθήκατε να λάβετε μέτρα, να πάρετε στα σοβαρά τα λεγόμενα σας.

Ο Όργουελ και ο Χάξλεϋ θα είναι παιδικό παραμύθι, λέγατε μπροστά σε αυτά που έρχονται και δεν υπήρχαν πιο μελανά χρώματα να περιγράψουν το αύριο. Σπασμωδικά τότε αντιδρούσαν οι κοινωνικές ομάδες και τα συνδικάτα. Ανολοκλήρωτοι οι αγώνες ξέσπαγαν ο ένας πίσω από τον άλλο. Ασυντόνιστα, χωρίς σχεδιασμό. Για να γευτούν την πικρή ήττα με τη σειρά τους ο καθένας: ναυτεργάτες, δάσκαλοι, φοιτητές, λεωφοριατζήδες και άλλοι. Για να δοκιμαστούν μια μια οι αλάθητες συνταγές και όλες μαζί να διαψευστούν στο τέλος. Όχι, γιατί δεν είχαν στοιχεία νίκης ή ορθού πολιτικού σχεδιασμού, αλλά γιατί δεν είχαν αυτό το ενοποιητικό συστατικό να τις «δέσει» σε μια κοινή κατεύθυνση. Να τραβήξουν όλοι κατα κει. Γιατί άλλοι ήταν ανυπόμονοι, αλλά και άλλοι περίμεναν πολύ. Τόσο που στο ραντεβού με την ιστορία κάποιοι έφτασαν νωρίς και φύγαν γιατι βαρέθηκαν να περιμένουν, ενώ άλλοι έφτασαν αργοπορημένοι καθώς περίμέναν να «ωριμάσουν» οι συνθήκες…

Άραγε τόσο δύσκολο ήταν τότε να βρεθεί μια κοινή γραμμή; Αν όχι κοινή γραμμή, κοινός βηματισμός; Όχι για σένα, ρε μεγάλε. Για τους άλλους που περιμέναν απο σένα να τεθείς επικεφαλής, σε ξέρανε για μπροστάρη και στο τέλος σε χέσανε και σε σένα και τους άλλους και βαρέσανε το κεφάλι τους στον τοίχο…

…Στο μάτι του κυκλώνα επικρατεί γαλήνη. Όταν βλέπεις τριγύρω σου τον στροβιλισμό που ξεμπασκιώνει τα πάντα στο πέρασμά του, αισθάνεσαι σοκαρισμένος, ταπεινωμένος από τη σαρωτική δύναμη. Τόσο που έχεις παραλύσει και εύχεσαι σιωπηλά να μην μετακινηθεί αυτός ο κύκλος θανάτου και πλησιάσεις την περιφέρεια του. Είσαι καταδικασμένος…

Έχεις ασπαστεί χωρίς να το ξέρεις το δόγμα του σόκ, αν δεν κινήσεις ρεύματα και στροβιλισμούς ανάστροφους. Έχεις γίνει θρύψαλλα και παρασύρεσαι χωρίς τελειωμό σε μια κινούμενη άβυσσό αν δεν το πάρεις στα σοβαρά να τους την πέσεις από παντού. Πρόσεχε όμως! Όχι μπουλούκι, μπάχαλο και χύμα. Με σχέδιο. Να βρεις τα αδύναμα σημεία του κυκλώνα για να κανεις ρωγμές, να του κόψεις τη φόρα. Να υπονομεύσεις μεθοδικά την υπερ-δύναμη του και να αντεπιτεθείς ολικά αξιοποιώντας κάθε αχίλλειο πτέρνα, κάθε ριπή ανέμου που παέι κόντρα στην φορά περιστροφής. Να συγκεντρώσεις δυνάμεις. Να εμπνεύσεις στους κουρνιασμένους ανθρωπάκους που έχουν πιάσει το κεφάλι τους και περιμένουν το αναπόφευκτο γονατιστοί, ότι μπορούν να επιζήσουν και να σταματήσουν τον τυφώνα. Την καταιγίδα που έπεσε πάνω μας…

Με αυτές τις ασυνάρτητες σκέψεις να παιδεύουν το μυαλό του, ξαφνικά ο Παύλος με μια αναλαμπή επανήλθε. Η βροχή συνέχιζε να πέφτει right through όπως έλεγε και ένας ελαφρολαϊκός μπουζουκτσής πριν 50 χρόνια. Το πρόβλημα ήταν όμως ότι μαζί με τις στάλες που χτύπαγαν το τζάμι άρχισε να σχηματίζεται ένα μουσικό μοτίβο από ένα ξεχασμένο rap συγκρότημα. Τι γελοίο! Σαν να έπαιζε κάποιος το αναθεματισμένο τραγούδι και να του τη λέει:

«Που είσαι τώρα που σε ζητάνε οι καιροί για το ζήλο και τη περίσσια σου γνώση
που είσαι τώρα που η εποχή συγχωρεί και η περηφάνια παντού έχει ενδώσει;»

Και ο Παύλος ανταπέδωσε στον αναγνώστη του: Αλήθεια που εισαι εσύ τώρα;

———————————————————————————————–

Το παραπάνω είναι αρχή ενός μπλογκοπαίχνιδου που έχω παίξει παλιότερα σε άλλο blog. Η ιδέα είναι απλή: σκεφτείτε τη ζωή σας, τη ζωή μας, την καθημερινότητα σε 10 χρόνια. Γράψτε την όπως σας αρέσει, σε πεζό, ποίημα, τραγούδι…όπως θέλετε. Εμένα μου βγήκε διήγημα
Καλεσμένοι λοιπόν στο παιχνίδι είναι οι συνήθεις ύποπτοι bloggers που βολτάρουν εδω και όποιος περαστικός σχολιαστής ενδιαφερθεί…

Advertisements