Μαρτίου 2011


ΟΝΕΙΡΑ…

Πόσο διορατικός μπορεί να είναι κάποιος 20 χρόνια πριν;

Πόσο επίκαιρα και διαχρονικά μπορούν να χαρακτηριστούν τα αποστάγματα – αποτυπώματα στο φίλμ μιας ολόκληρης διαδρομής στην 7η τέχνη;

Πάρα πολύ! (περισσότερα…)

Advertisements

Είπα έτσι από περιέργεια να παίξω λίγο με τα νούμερα…

Χωρίς αυστηρή τεκμηρίωση και ανάλυση, απλά να βγάλω μια τάξη μεγέθους.

Αν νοείται τάξη μεγέθους στις έννοιες εκμετάλλευση, ρατσισμός, ξεζούμισμα, εξαθλίωση. (περισσότερα…)

Κάτι εξαιρετικό…

Στίχοι, Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:
«Είμαι ότι δεν έζησα, είμαι η βροχή που θα ‘ρθει
να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.
Βράδυ στα κρεβάτια τους πως στενάζουν ξαναμμένες
ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή…»

Ο στρατιώτης με τ’όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:
«Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ότι έχει ζήσει
είμαι ένας μικρός θεός, είμαι ένα στοιχιό.
Πάνω από το αίμα του αύριο εδώ την ίδια ώρα
ερπετά θα σέρνονται όπως κάνω κι εγώ…»

Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:
«Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ’αυτά
θα φωνάξει «Λιμπερτά!» κι όπως θα κοιτάει τις κάνες
θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά…»