Ήταν και αυτός εκεί…

Καθώς περπατάγαμε την Πατησίων προς το Πολυτεχνείο, φαινόταν ότι η συγκέντρωση θα είχε κόσμο.

Είναι αυτή η αίσθηση που δεν διαψεύδεται εύκολα. Όταν, οι χωρίς αυτοκίνητα δρόμοι σφίζουν από ζωντάνια, γεμάτοι κόσμο που περπατάει και ο βηματισμός του πλήθους συγκλίνει προς μια κατεύθυνση, προς ένα σημείο αναφοράς, εκκίνησης.

Μέσα στη συγκέντρωση, μπροστά από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου ένας νεαρός, μόνος του, έχει πάρει θέση μπροστά από ένα ξύλινο «βήμα». Ένα μικρόφωνο και ένας μικρός ενισχυτής-μεγάφωνο συμπληρώνουν τον εξοπλισμό του…

Δεν είναι ο κεντρικός ομιλητής.

Ούτε καν προέρχεται από κάποιο κόμμα ή συνδικάτο…

Ξεκινάει.

Παραθέτει στοιχεία, επιχειρήματα και αριθμούς.

Αναφορές σε πρόσωπα, εικόνες,

ξεχασμένες ιστορίες, που όμως έντονα θυμίζουν κάτι.

Μνημονεύει καταστάσεις και ανθρώπους.

Μπλέκει την πολιτική και τα νούμερα,

την ποίηση, τις αξίες, τα ιδάνικα,

όχι σε ένα φλύαρο κουβάρι,

αλλα σε καθάρια εικόνα,

σε κρυστάλλινο νερό που το πίνεις με τα μάτια , τα αυτιά,

χορταίνει η καρδιά και ανατριχιάζει το σώμα…

Οι περαστικοί κοιτάν περίεργα. Παράξενα…

Κοντοστέκονται και μετά συνεχίζουν την περιπλάνηση τους μέσα στη συγκέντρωση, να συναντήσουν γνωστούς και φίλους πριν αρχινήσει η διαδήλωση…

Δεν το καταλαβαίνουν!

Aυτός ο νεαρός,

που πίσω από το ξύλινο pontium,

βγάζει ένα πύρινο λόγο

ενάντια στον πόλεμο,

για την ειρήνη,

τον αφοπλισμό,

έχει γίνει ΣΥΝΘΗΜΑ,

έχουν σφιχτεί και υψωθεί αναρίθμητες γροθιές,

έχει φωναχτεί το όνομα του από χιλιάδες χείλη,

ακόμα και απο αυτούς που ρίχνουν μια βαριεστημένη ματιά

και φεύγουν…

Η ένταση στα λόγια του ομιλητή κλιμακώνεται.

Ένα λαμπερό χαμόγελο, μια σεμνή αυτοπεποιήθηση και μια σιγουριά,

κάνουν το πρόσωπο του να ακτινοβολεί!

Οι λιγοστοί ακροατές του, παλλόμαστε εσωτερικά, μαγεμένοι και συντονισμένοι στη συχνότητα των λέξεων, των φράσεων.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό,

που άκουσα να μιλάει ο «Γρηγόρης Λαμπράκης»,

γιατί

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΖΕΙ! 

 

 ——————————————————————————————————————–

Το παραπάνω συνέβει στο Πολυτεχνείο, στην 1η Μάη στην συγκέντρωση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων. Νωρίτερα είχε επαναληφθεί το ίδιο στο Σύνταγμα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό θεατρικό δρώμενο του σκηνοθέτη Στέφανου Μονδέλου και της ομάδας του, που επιχείρησε μέσα από μια θεατρική πράξη δρόμου να κάνει μια ανα-παράσταση μιας ομιλίας του Γρηγόρη Λαμπράκη. Δείτε εδώ την τοποθέτηση του Σ.Μονδέλου σχετικά με την επιλογή του να «σηκώσει» αυτο το πρωτότυπο έργο. Περισσότερες πληροφορίες στο http://ogrigorislambrakiszei.blogspot.com/.

Δυστυχώς δεν έχει «σηκώθει» ακόμα η ομιλία κάπου στο διαδίκτυο. Όταν αυτό γίνει θα ανανεώσω την ανάρτηση ή θα κάνω μια καινούρια. Ήταν απο τους πιο μεστούς και δυνατούς λόγους που έχω ακούσει στη ζωή μου. Παράδειγμα ομιλίας, τρόπου σκέψης. Μην πω περισσότερα. Αν είστε τυχεροί όπως εγώ να δείτε τον «Γρηγόρη Λαμπράκη» και θα καταλαβετε γιατι ζεί ακομη και σήμερα.

Advertisements