Του Κίμωνα Ρηγόπουλου, Αναδημοσίευση απο το Αριστερό Βήμα


Τώρα που έχουν πια εξαντληθεί για πολιτικές οργανώσεις και πολίτες τα περιθώρια για αιλουροειδείς ελιγμούς ανάμεσα σε παρηγορητικά διλήμματα και εν αμαρτίαις προφάσεις.
Τώρα που η μπότα της εξουσίας δοκιμάζει τις τελευταίες αντοχές της σόλας της πάνω στους διαδηλωτές.
Τώρα που το φονικό ένστικτο του καπιταλισμού επιταχύνει τους ρυθμούς της ιστορίας και εφευρίσκει στο ρόγχο του όλους τους πιθανούς και απίθανους ευφημισμούς για να εξανδραποδίσει το ζαλισμένο «πόπολο».
Τώρα που η έννοια αξιοπρέπεια αποκτά το πλήρες ταξικό νόημά της.
Τώρα που η έννοια αλληλεγγύη δεν αρκεί ως διακήρυξη αλλά απαιτεί την «ζωντανή» εφαρμογή της σε νεκροζώντανους ανθρώπους.
Τώρα που ο εμβριθής σκεπτικισμός γίνεται το άλλοθι της βαρβαρότητας.
Τώρα που τα μικρά ή τα μεγάλα μαγαζιά της αριστεράς οδηγούνται στο κλείσιμο επειδή η πραμάτεια τους δεν συγκινεί πια τους ξεβράκωτους, κάτι δηλαδή σαν τα «ενοικιάζεται» της οδού Πατησίων.
Τώρα που η άρχουσα τάξη εξαντλημένη, εξαντλεί το στοκ της επινοητικότητάς της.
Τώρα που κανένα ιδεολόγημα δεν αντέχει να χωρέσει την πραγματικότητα χωρίς να τσαλακωθεί.
Τώρα που κανένας μικρός ή μεγάλος ακτιβισμός δεν φαίνεται ικανός να συγκινήσει κάποιους πέρα από τους αυτουργούς του.
Τώρα που ο μέγας βλαξ παρακολουθεί από τα ύψη της απειλητικής βλακείας του τον αλληλοσπαραγμό των υπηκόων του, που μοιρασμένοι σε ομάδες-λευκοί εναντίον μαύρων, ημίλευκοι εναντίον δημοσίων υπαλλήλων, άνεργοι εναντίον συνταξιούχων του ΟΓΑ-παίζουν στο δρόμο και στα καφενεία το αιώνιο παιχνίδι του αφανισμού τους χωρίς τσόχα και με τα τελευταία δανεικά.
Τώρα που το χάος, το οποίο αυτοί δημιούργησαν, φαίνεται ως η μοιραία ρήτρα κάποιου αδιευκρίνιστου προπατορικού αμαρτήματος.
Τώρα που η επίγνωση των λαθών μας δεν πρέπει να μας παραλύσει αλλά να λειτουργήσει σαν μετασχηματιστής των ονείρων μας, που σαν όνειρα έχουν δικαίωμα και στο λάθος.


Ας δείξουμε το θάρρος και την αντοχή του θάρρους μας. Ας απαιτήσουμε από τους εαυτούς μας να γίνουν τα σταθερά αναχώματα της ολοκληρωτικής επίθεσης που εξαπολύουν.
Όλοι στο δρόμο, με όλη την κυριολεξία και τους συμβολισμούς που περιέχει αυτό.
Για να γίνουν τα συνθήματα πράξεις και να μην αιωρούνται στο αναπόδεικτο.
Χρειαζόμαστε ένα λόγο αποκαλυπτικό και αναγνωρίσιμο μαζί. Ένα λόγο που μπορεί να εμπνέει και μπορεί να ωθεί. Ένα λόγο έτοιμο να παραδεχτεί την ανεπάρκειά του την κάθε στιγμή και να είναι αυτή η παραδοχή η δύναμή του. Ένα λόγο που τροφοδοτείται από τις πραγματικές ανάγκες πραγματικών ανθρώπων. Αυτός ο λόγος πρέπει επειγόντως να παραχθεί προτού μας καταναλώσουν.
Είναι ο λόγος που πρέπει να αρθρώσει η αριστερά. Είναι το χρέος της και αν δεν το επωμιστεί ή οι τρυφεροί της ώμοι δεν το αντέξουν, ο άναρθρος φασισμός θ’ αναλάβει δράση. Αυτός ξέρει να εξομαλύνει τις διαφορές μιας άναρθρης κοινωνίας τις στιγμές της οριακής κρίσεως και το έχει αποδείξει ιστορικά.
Στην αποφασισμένη στρατηγική τους της ταχύρρυθμης εξόντωσής μας απαντούμε έμπρακτα ότι προτιμούμε τη ζωή μας από τη ζωή τους.
Είναι τόσο απλό και η αναπηρία της αριστεράς το έχει κάνει τόσο δύσκολο!
Στον κηρυγμένο πόλεμό τους μπαίνουμε στις μάχες για ν’ αποκαταστήσουμε την χαμένη τιμή του αυτονόητου.

Advertisements