Από τις μεγαλύτερες κατάρες στις μέρες μας είναι να είσαι αδύναμος και ανήμπορος. Να εξαρτάται η ζωή σου και η ποιότητα της από το άθλιο αυτό κράτος, που υπο τις ρυθμίσεις του μνημονίου και την άμεση εφαρμογή των μέτρων του από την κυβέρνηση διαλύεται οποιαδήποτε έννοια πρόνοιας και βοήθειας προς τους πολίτες που χρειάζονται άμεσα υποστήριξη.

Έλαβα αυτές τις ημέρες ένα e-mail που περιγράφει την αντιμετώπιση της πολιτείας προς τους ανάπηρους συμπολίτες μας με περικοπές σε βασικά ήδη πρώτης ανάγκης. Το περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ! και το site http://www.disabled.gr αποκαλύπτουν ότι με εγκύκλιο του ΙΚΑ περικόπτονται κατα 50% οι παροχές σε ορθοπεδικά είδη, τεχνητά μέλη κτλ. Η είδηση είναι ανατριχιαστική (δείτε εδώ). Το ότι σήμερα κάναν «πίσω» και ανέβαλλαν μέχρι την 1η Ιουλίου την εφαρμογή της εγκυκλιου δεν λέει τίποτα απολύτως (δείτε εδώ).

Το κυριότερο είναι ότι είναι τόσο θρασύτατα αναίσθητοι οι κυβερνώντες που δεν υπολογίζουν απολύτως τίποτα! Η αναλγησία τους υπερβαίνει κάθε μέτρο. Με το έτσι θέλω περικόπτουν είδη πρώτης ανάγκης σε συνανθρώπους μας που είτε λόγω κάποιας εκ γενετής πάθησης είτε λογω κάποιου ατυχήματος στερούνται της αρτιμέλειας τους και μιας φυσιολογικής ζωής. Η βοήθεια που μπορεί να τους δώσει η επιστήμη και τα φαρμακευτικά σκευάσματα ή τα ορθοπεδικά προϊόντα(αμαξίδια, τεχνητά μέλη, κ.α.) κοστίζουν υπερβολικά στην Ελλάδα του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.

Η εικόνα της μνημονιακής Ελλάδας ξεδιπλώνεται ανάγλυφα μπροστά στα μάτια μας: λιγοστά σχολεία, πανεπιστήμια και ΤΕΙ που υποχρηματοδοτούνται, νοσοκομεία που κλείνουν, παιδικοί σταθμοί που βάζουν λουκέτο. Η ατελείωτη φρίκη δεν συνοδεύει μόνο τον απολυμένο-άνεργο που έχει ελλείψεις στη σίτιση του και τις βασικές ανάγκες του, αλλά πρωτίστως τους ανθρώπους αυτούς που χρειάζονται καθημερινή υποστήριξη για να ανέβουν την ανηφόρα των προβλημάτων υγείας τους. Αλίμονο σε αυτούς που θα αναζητήσουν από το κράτος στήριξη υπό τη μορφή ενός φάρμακου, περίθαλψης ή βοήθεια ιατρικής μορφής. Τους έχει φτιάξει η κυβέρνηση έναν σύγχρονο Καιάδα που θα πεθαίνουν σιγά σιγά, αυτοί και οι οικογένειες τους.

Τα λέει και ο φίλος Πατέρας στο μπλογκ του(δειτε εδώ). Ακτιβιστές με αναπηρίες πραγματοποίησαν κατάληψη στα κεντρικά κτίρια του ΙΚΑ στην Ομόνοια ζητώντας την απόσυρση της κατάπτυστης εγκυκλίου για τα ΑμΕΑ. Τι να πρωτοθαυμάσει κάτι στους ανάπηρους καταληψίες; Ότι αποδεικνύουν στον καθημερινό αγώνα με τις παθήσεις τους το πόσο κοιτάνε τη ζωή στα μάτια ή το ότι προέβησαν σε αυτή την κίνηση που τόσοι και τόσοι «φυσιολογικοί» δεν τολμάνε να πραγματοποιήσουν; Όταν βλέπω τέτοιες φωτογραφίες ή τον Τζόντι Μακιντάιρ να τον σέρνουν οι μπάτσοι σκέφτομαι πόσο μεγάλος μπορεί να είναι ο άνθρωπος. Τόσο μεγάλος όσο οι ιδέες και τα ιδανικά του!

Είναι σοβαρότατο ζήτημα αξιοπρέπειας και επιβίωσης για όποιον θέλει να ονομάζεται άνθρωπος να παλέψει ΚΑΙ για αυτούς τους ανθρώπους. Όποιος δεν θέλει να βλέπει κλειστά σχολεία και νοσοκομεία, άνεργους να γυρνάνε σα φαντάσματα στους δρόμους, ηλικιωμένους να ψάχνουν στα σκουπίδια το φαγητό της ημέρας, τα παιδιά του να δουλεύουν 12 ώρες για 500 ευρώ και ανάπηρους να σέρνονται και να ζητιανεύουν για τα φάρμακα τους ή το καροτσάκι τους να βγουν με κάθε τρόπο να διαδηλώσουν μέχρι την ανατροπή αυτού του εφιάλτη. Να βγουν και να πουν σε γνωστούς και φίλους μέχρι που φτάνει η κατακρεούργηση δικαιωμάτων σε αυτή τη χώρα ώστε να γεμίσει τις τσέπες του το κεφάλαιο και τα πολιτικά  σκουλήκια που το υπηρετούν.

Οι ανάπηροι πάντως κάθε άλλο παρά «ανάπηροι» είναι. Πρόσφατα ανακάλυψα στο διαδίκτυο μια συγκλονιστική ιστορία-στιγμή του αναπηρικού κινήματος στην Ελλαδα σε ένα άρθρο της Ελευθεροτυπίας. Αφορά τον αγώνα των τυφλών το 1976, που πόσο πολύ επίκαιρος είναι και θυμίζει αυτή την προχθεσινή κατάληψη στο ΙΚΑ! Το αναδημοσιεύω καθώς είναι εξαιρετικό:

Ακριβώς πριν 34 χρόνια έλαβε χώρα η “κρίσιμη πράξη” που έθεσε τις βάσεις για την χειραφέτηση των ελλήνων αναπήρων και για την δημιουργία τα μετέπειτα χρόνια οργανωμένου αναπηρικού κινήματος. Πρόκειται για την κατάληψη του Οίκου Τυφλών Καλλιθέας από ομάδα εξεγερμένων τυφλών, που δεν δίστασαν να αντιπαρατεθούν μετωπικά με το κατεστημένο (οικονομικό, πολιτικό, θρησκευτικό), έχοντας όλο το δίκιο με το μέρος τους αλλά και όλες τις πιθανότητες εναντίον τους.

Ο αγώνας των Ελλήνων τυφλών που ξεκίνησε τον Μάϊο του 1976, ανήκει σε κείνους που αποδεικνύουν ότι η δύναμη του δικαίου επικρατεί των πιθανοτήτων όταν συνοδεύεται από βαθιά πίστη.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Κατά παράφραση του κλασικού «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» που εξέφρασε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το σύνθημα-ορόσημο των τυφλών εξεγερμένων που κατέλαβαν τον Οίκο Τυφλών στις 2 Μαΐου 1976 ήταν το “ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία”. Ως σύνθημα γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη των εξεγερμένων να αποτινάξουν τον χρόνιο πατερναλισμό των αθλίων φιλανθρώπων και αποδίδει όσο κανένα το στίγμα ενός αγώνα που σε επάλληλες φάσεις διήρκεσε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ήταν η πρώτη στην ελληνική ιστορία φορά που ένα κομμάτι του αναπηρικού χώρου εμπράκτως αμφισβήτησε τον περιθωριακό ρόλο που του είχε επιβληθεί, επιτέθηκε μετωπικά στον κοινωνικό πατερναλισμό και τους φορείς-εκπροσώπους του, θέτοντας τις βάσεις, ώστε συνολικά το κίνημα των αναπήρων να διεκδικήσει κοινά σημεία εκκίνησης με την υπόλοιπη κοινωνία.

Το χρονικό της εξέγερσης περιληπτικά έχει ως εξής: Απόγευμα γύρω στις 6, μια ομάδα τυφλών παραβιάζει-γκρεμίζει την αλυσοκλειδωμένη πόρτα του Οίκου Τυφλών επί της οδού Σπάρτης. Μια άλλη ομάδα εισβάλλει πηδώντας τον τοίχο του ιδρύματος από παρακείμενο οικόπεδο. Μπλοκάρονται τα τηλέφωνα ώστε να μην ειδοποιηθεί άμεσα η αστυνομία και τοποθετούνται μεγάφωνα. Εντός ολίγου, οι τυφλοί καταληψίες είναι περίπου 300, ανάμεσα στους οποίους όλοι οι μαθητές (γύρω στους 100) του ιδρύματος. Βράδυ στις 10 πριν γίνει ακόμα σαφές το βάθος της εξέγερσης, σπεύδει στον Οίκο Τυφλών ο εισαγγελέας Μεταξάς και ζητάει από τη δημιουργηθείσα Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα (19μελής) αποχώρηση των καταληψιών, εισπράττοντας κάθετη άρνηση. Αργά το βράδυ στη 1 καταφθάνει επιστολή του τότε αρχιεπισκόπου που μη αντιλαμβανόμενος την συνειδητότητα της εξέγερσης … πατρικά νουθετεί: «Αποχωρήστε και δεν θα διωχθείτε ποινικά». Κανείς δεν τη λαμβάνει σοβαρά υπόψη.

Τα πράγματα σε χρόνο μηδέν αγριεύουν. Απ’ την επόμενη κιόλας μέρα τα μέλη της Συντονιστικής καλούνται για ανακρίσεις στο Α.Τ. Καλλιθέας (διοικητής ο περιβόητος Καραθανάσης) όπου επίμονα ρωτούνται για τα πολιτικά τους φρονήματα. «Αποτελούν άμεσο εθνικό κίνδυνο, εφαρμόστε εναντίον τους τους νόμους περί συμμοριτοπολέμου» απαιτεί με επιστολή της στον τότε υπουργό Υγείας-Πρόνοιας η Εκκλησία της Ελλάδας λίγες μέρες μετά. «Αν δεν υποχωρήσουν, θα τους προσθέσω άλλη μια αναπηρία», απειλεί δημόσια (και… χριστιανικά) ο τότε διευθυντής της Χριστιανικής Αλληλεγγύης. Κινούνται μηχανισμοί δίωξης και τα μέλη της Συντονιστικής κατηγορούνται για παράβαση του Ν4000 περί τεντιμποϊσμού! Οχι απλώς δεν κάμπτονται με την συντονισμένη απόπειρα εκφοβισμού τους οι εξεγερμένοι τυφλοί, αλλά συνειδητοποιούνται ακόμα περισσότερο …

Η προχωρημένη συνειδητοποίηση, η χειραφέτηση, αποτυπώνεται στα αιτήματα των καταληψιών που δημοσιοποιούνται. Υπερβαίνουν τα αναμενόμενα περί βελτίωσης των συνθηκών λειτουργίας του Οίκου Τυφλών και αναβάθμισης των παρεχομένων υπηρεσιών. Αγγίζοντας την αιτία του όλου προβλήματος ρητά ομιλούν για παραχώρηση του Ιδρύματος και ολόκληρης της περιουσίας του από την Εκκλησία στο κράτος! Η χειραφέτηση των αγωνιζομένων σύντομα αγγίζει χορδές των προοδευτικών ΜΜΕ της εποχής, προεξαχούσης της Ελευθεροτυπίας. «Θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε», τιτλοφορείται σχετικό δημοσίευμα της «Ε» στις 11/5/76, στηρίζοντας απερίφραστα το δίκαιο των τυφλών και καθιστώντας τις διεκδικήσεις τους κεντρικό κοινωνικό ζήτημα. «Αξιώστε όλα σας τα δικαιώματα», μηνύει ο Μενέλαος Λουντέμης από τη μονάδα εντατικής παρακολούθησης όπου νοσηλεύεται, ο άγώνας πλέον έχει αναγορευτεί σε κρίσιμη κοινωνική υπόθεση. Λίγες μέρες μετά, 20.000 και πλέον άνθρωποι δίνουν το «παρών» στο γήπεδο του Πανιωνίου εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους τυφλούς. Στο πλευρό των εξεγερμένων και ξένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί (όπως το BBC και η Ντόιτσε Βέλε) δίνουν στο θέμα διεθνή διάσταση.

Η ωρίμανση έχει πλέον κατακτηθεί, έχει αποσαφηνιστεί ότι ο αγώνας είναι ανυποχώρητος, έχει φτάσει η ώρα για τις πρώτες νίκες. Κατάληψη του Δημαρχείου Αθηνών 1/10/76, υποχρεώνει τον Δήμο Αθηναίων και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης να ανταποκριθούν στο αίτημα επίδοσης άδειας μικροπωλητή σε τυφλούς που είχαν διωχθεί από τον «Οίκο» τους στο παρελθόν και αντιμετώπιζαν πρόβλημα βιοπορισμού. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, εκατοντάδες τυφλοί κοιμούνται έξω από την Αρχιεπισκοπή απειλώντας να την καταλάβουν (!) εάν δεν προχωρήσει η παραχώρηση του Οίκου Τυφλών στο κράτος. Στις 12 τη νύχτα, 8 Οκτωβρίου 1976, εκπρόσωποι της Εκκλησίας υποχρεώνονται να υπογράψουν τη σχετική ιστορική συμφωνία.

Ο εξαναγκασμός της Εκκλησίας σε συμβιβασμό από μια ομάδα εξεγερμένων τυφλών, ήταν η πρώτη (και μοναδική μέχρι σήμερα) έμπρακτη αμφισβήτηση του απαραβίαστου θεσμού της εκκλησιαστικής περιουσίας και του εκκλησιαστικού κατεστημένου. Το ευρύτερο (εκκλησιαστικό και πολιτικό) κατεστημένο της εποχής αντιλαμβανόμενο την πράξη υπογραφής συμφωνίας ως μια απλή τακτική υποχώρηση, με δριμύτητα τα επόμενα χρόνια αντεπιτέθηκε. Το Μάιο του 1977, ένα χρόνο ακριβώς μετά την κατάληψη, σε αγωνιστική εκδήλωση διαμαρτυρίας των Ελλήνων τυφλών στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη παρεμβαίνουν αστυνομικές δυνάμεις, το ξύλο πέφτει σύννεφο και κατά δεκάδες οι τυφλοί προσάγονται στην Ασφάλεια Αθηνών! Επίσης, κάθε λίγο και λιγάκι, τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα του Μαΐου 1976 σύρονται στα δικαστήρια (συνολικά 114 την τετραετία ’77-’81) με βαρύτατα κατηγορητήρια αλλά και επιπτώσεις στον προσωπικό και κοινωνικό τους βίο. Το μόνιμο τίμημα των πραγματικών αγώνων που αληθώς αμφισβητούν κατεστημένα συμφέροντα αυτό και μόνο αυτό είναι.

Στον αντίποδα, όμως, αυτού του κατασταλτικού κλίματος, το παγιωθέν κλίμα συμπαράστασης σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, δεν επέτρεπε στο ποτάμι να γυρίσει πίσω. Με εργαλείο το ντοκιμαντέρ-ντοκουμέντο της Μαρίας Χατζημιχάλη – Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών» που ολοκληρώθηκε μέσα στο 1977 και έκτοτε έκανε τον γύρο της Ευρώπης, τα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων τυφλών έγιναν υπόθεση όλου του πολιτισμένου κόσμου.

Σαρτρ, Μποβουάρ, Φουκό, Σινιορέ, Βεργόπουλος, Πουλαντζάς, Μοντάν, Γαβράς, Ζέη, Πετρόπουλος, Φασιανός, οι πλέον επώνυμοι από τους συμπαραστάτες. Ελέω λοιπόν και της διεθνούς συμπαράστασης τα πράγματα οδηγούνται στη νομοτέλειά τους: Τρία χρόνια μετά τη λήξη της κατάληψης του Οίκου Τυφλών και τη συμφωνία του Οκτώβρη ’76, ολοκληρώνεται η διαδικασία δημοσιοποίησης και η μετατροπή του σε Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Ν.Π.Δ.Δ.). Στις 9 Δεκεμβρίου 1981, έγινε και η τελευταία εκκρεμούσα δίκη σε βάρος 11 μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, απ’ την οποία συγκρατούμε μια φράση της αγόρευσης του εισαγγελέα Τσεβά: «Στο εδώλιο αυτό κάθονται ήρωες, ενώ θα έπρεπε να κάθονται άλλοι που με τον μανδύα της φιλανθρωπίας προσπαθούν να προβληθούν κοινωνικά». Διαχρονική η σημασία της, πιθανώς και προφητική. Δεδομένου ότι οι εποχές μοιάζουν με ταχύτατα βήματα κινούμενες προς τα πίσω, βέβαιον είναι ότι εποχές σαν τον Μάϊο του 76 δεν συνιστούν παρά φρέσκες αναμνήσεις από το μέλλον που λίαν συντόμως σπεύδει…

Advertisements