Πάνε 38 χρόνια πια, και ακόμα δεν λέει να πάψει να μας στοιχειώνει…

Μια λαϊκή εξέγερση που δεν θέλει να θυμάται κανείς…

Μια εξέγερση που διάφοροι «συντελεστές» της, κολαούζοι πλέον του συστήματος θέλησαν να την ξεγράψουν…

Να την αλλοιώσουν…

Να την ξεδοντιάσουν…

Και σαν  φαφούτα, ρυτιδιασμένη γριά να την διασύρουν, περιφέρωντάς την…

δεκαετίες ολόκληρες στην θλιβερή μεταπολίτευση της «αλλαγής», της «κάθαρσης»,

της «ισχυρής» Ελλάδας της Ε.Ε. και του Ευρώ, της Ολυμπιάδας…

Αυτοί, οι ανεκδιήγητοι…

που δεν ντράπηκαν…

που πρώτοι έτρεξαν να εξαργυρώσουν τους αιματοβαμένους αγώνες…

που πασχίζουν κάθε φορά να «εκφράσουν» το «μύνημα του Πολυτεχνείου»,

όπως βολεύει την πολιτική τους.

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝΕ ΤΩΡΑ;

Και οι άλλοι;

Κρυμμένοι, στις πιο μαύρες πτυχές της ιστορίας…

παρόντες σε κάθε διωγμό, φόνο και ατιμία…

…ούτε να το ακούν δεν θέλουν…

…το Πολυτεχνείο,

που ξεσήκωσε μνήμες και ανοικτούς λογαριασμούς με την ιστορία…

για 40 χρόνια πριν και άλλα 40 μετά…

Αυτοι,

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝΕ ΤΩΡΑ;

Οι «φίλοι» και οι εχθροί;

Στοιχειωμένοι από μια εξέγερση που τους θυμίζει αμείλικτα,

πως όταν ένας λαός παλεύει, αγωνίζεται για

το ψωμί του,

την παιδεία,

την ελευθερία του,

θα βρεί το δρόμο του να ρίξει τις χούντες;

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝΕ; 

Πόσο κλισέ, βαρετό και χιλιοειπωμένο ακούγεται σε κάποιους…

αλλά και πόσο αδυσώπητα επίκαιρο το σύνθημα:

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ.

Advertisements