27  ημέρες.

27 ημέρες απεργίας, αγώνα.

27 ημέρες αλληλεγγύης, σφιγμένων γροθιών, αξιοπρέπειας.

Περνάμε την πύλη.

Λοίζος, Θεοδωράκης, αγωνιστικά τραγούδια στα μεγάφωνα.

Κουβαλάμε καμιά δεκαριά σακούλες.

Μας βοηθάνε και οι εργάτες που είναι στην είσοδο.

Μακαρόνια, γάλατα, τσιπουράκι για το κρύο, φρούτα και μερικά παιχίδια για τα παιδιά.

Δίνουμε και τον οβολόν μας στον «ταμία» πίσω από το φυλάκιο της πύλης και ξεκινάμε κουβεντούλα.

Μας λέει, για το πως ξεκίνησε το εργοστάσιο την δεκαετία του 80, πως άλλαξε η παραγωγή, εξελίχθηκε,

πως εξαγόρασε ο τωρινός βιομήχανος ιδιοκτήτης το εργοστάσιο,

πως δεν προλάβαιναν πριν λίγα χρόνια τις παραγγελίες.

Για τις υπερωρίες που τους ζούσαν. Και κόπηκαν από μήνες τώρα με το μαχαίρι.

Και τώρα η πρόταση της εργοδοσίας, είναι στο μισο ο μισθός.

Στο μισό του μισού, δηλαδή. Κοντά στα 500 Ευρώ.

Μετά από 30 χρόνια δουλειάς. Εκεί δίπλα στην υψικάμινο.

Απέναντί μας κείτονται 2-3 λόφοι-βουνά από σκουριά-υπολείματα του καμινιού.

Οι καυτές τους ανάσες έχουν σμιλέψει το σκληρό πρόσωπο του συνομιλητή μας.

Μαύρα σαν τα σκουριασμένα βουνά, θα είναι και τα πνευμόνια του.

Στο μεταξύ, κάθε δέκα λεπτά έρχεται κόσμος με σακούλες στα χέρια και πυκνώνει τις γραμμές.

Κάπου εκεί παρεμβαίνει ένας νεαρός. Απολυμένος.

Μας λέει για τις συνθήκες εργασίας.

Για το κομμένο του δάχτυλο, που δεν θέλαν να το δηλώσουν σαν εργατικό ατύχημα.

Και έξι μήνες τον πότιζαν μορφίνες για να αντέξει τους πόνους από τα χειρουργεία και την επανακόλληση.

Και ένας άλλος παραδίπλα επίσης μας δείχνει το χέρι του. Μια από τα ίδια…

Πάνω που όλοι βρίζουν τον Μάνεση, που λεφτά δεν έχει, αλλά λεφτά έδινε πέρσι που ήθελε να πάρει την ΑΕΚ…

δαιμονισμένες κόρνες μας ξεκουφαίνουν…

στο δρόμο γίνεται πανδαιμόνιο!

Και αρχίζει να μπαίνει ένα κομβόι φορτηγών με προμήθειες αλληληγγύης για τους απεργούς,

μπαίνει ένα, μπαίνουν δύο… κάπου πέντε φορτηγα!

Και ένα πούλμαν. Με φοιτητόκοσμο…

Από το μικρόφωνο διαβάζονται ανακοινώσεις,

ενημερώνονται οι παρευρισκόμενοι για τις συνδρομές

σωματείων, συλλογικοτήτων, που έφτασαν απ’ολη την Ελλάδα.

Μετά από κάνα μισάωρο πάλι χαμός στο δρόμο.

Καμιά δεκαριά ταξί κορνάρουν ρυθμικά.

Ενθουσιασμός από τον κόσμο στην πύλη. Χειροκροτήματα.

Παντού χαμόγελα.

Κάπου εκεί λέμε να φύγουμε.

Τους ευχόμαστε κουράγιο. Καλή δύναμη. Να κρατήσουν.

Δίνουμε τα χέρια.

Την πιο εγκάρδια χειραψία της ζωής μας.

Φεύγουμε και είμαστε διαφορετικοί.

Ελπίζουμε η έκβαση αυτού του αγώνα να είναι

και η απαρχή μιας διαφορετικής εξέλιξης στο εργατικό κίνημα.

Επιτέλους ένα εργατικός αγώνας να κερδίσει τον αντίπαλο.

Έστω και συμβολικά.

Το αποτέλεσμα σε ψυχολογική, σημασιολογική, διάσταση θα είναι ανεπανάληπτο.

Όσο καιρό και να τραβήξει αυτή η ιστορία θα είμαστε πλάι τους.

Αλληλέγγυοι, συνοδοιπόροι, συναγωνιστές,

με σφιγμένες γροθιές και δόντια.

Υ.Γ. Σε σχόλιο του ο φίλος blogger Οικοδόμος έδωσε τα στοιχεία για την οικονομική ενίσχυση. Τα παραθέτω:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: 200/623301-52
IBAN: GR 40 0110 2000 0000 2006 2330 152
BIC or Swift Code : ETHNGRAA ( Bank Identifier Code )
Κάτοχος : Λιάκος Δημήτρης ( μέλος Δ.Σ. Σωματείου )

Επίσης το τηλέφωνο επικοινωνίας με την πύλη του εργοστασίου είναι 210-5570829

Advertisements