Στην Χαλυβουργία βρέθηκε ο Παντελής Θαλασσινός στις 4/12 σε συναυλία συμπαράστασης για τους απεργούς.

Ας απολαύσουμε το εξαιρετικό τραγούδι του Θ.Μικρούτσικου σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου. Για την ιστορία να αναφέρω, στην πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού ο Γιώργος Μεράντζας, το 1977 στον δίσκο «Τροπάρια για φονιάδες». Ο Παντελής, πολύ καλός στην ερμηνεία, πόσο μάλλον που στο «σκηνικό» της συναυλίας βρίσκεται η θύρα ενός εργοστασίου που δε δουλεύει εδώ και 40 ημέρες λόγω της ηρωικής απεργίας των εργατών του.

Δεν μπορώ να κρύψω ότι όποτε ακούω αυτό το τραγούδι ανατριχιάζω. Κάτι συγκλονιστικό κρύβουν οι 3-4 εναλλαγές συγχορδιών και η φωνή που τις συνοδεύει. Αυτά τα λόγια είτε τα ακούω από τον Μεράντζα στην πρώτη εκτέλεση 35 χρόνια πίσω, είτε από τη Δημητριάδη, είτε από το Θαλασσινό πριν 2 βδομάδες, με προκαλούν σε ένα αντανακλαστικό σφίξιμο των δοντιών, της γροθιάς και της καρδιάς ταυτόχρονα. Θα έλεγα ότι είναι η αντίδραση στο soundtrack μιας ανεξήγητα πεισμωμένης στράτευσης σε μια υπόθεση «με την ελπίδα μόνο και τη χάρη»…

Ακολουθούν οι στίχοι:

Απ’ το κακό και τ’ άδικο διωγμένο
κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή,
σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο
να σ’ έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο
κι ο πάνω κόσμος να ‘ναι οι τροχοί
που σ’ έχουν στα στενά κυνηγημένο…

Και πήρες του καιρού τ’ αλφαβητάρι
και της αγάπης λόγια φυλαχτό,
για να βρει πάλι ρίζα το χορτάρι
και πήρες την ελπίδα και τη χάρη,
ψηλά να πας να χτίσεις κιβωτό
με την ελπίδα μόνο και τη χάρη…

Μα πως να μην ξεχάσεις την αυλή σου
και την παλιά τη γνώμη καθενός,
όσους κρυφά περπάτησαν μαζί σου
να σημαδεύουν πάλι τη ζωή σου
και να σαι το πουλί κι ο κυνηγός
στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου…

Κρυφά και φανερά σ’ ακολουθούνε
οι συμμορίες κι οι βασανιστές
και ψάχνουν μέρα – νύχτα να σε βρούνε,
μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε
γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές,
το χώμα που πατούν να προσκυνούνε.. 

Advertisements