Προς σκέψη και συζήτηση τα παρακάτω. Ήδη έχουν γραφτεί πολλά…

Η διαπόμπευση του τραγουδοποιού-συμβόλου της εμπορευματοποίησης και του διαδοχικού εκφυλισμού μιας πορείας-καριέρας με αφετηρία τους κοινωνικούς αγώνες στη χούντα και τη μεταπολίτευση είναι γεγονός. Χθες σε βίντεο που βγήκε στη δημοσιότητα παρακολουθήσαμε τον Γιώργο Νταλάρα να «δοκιμάζεται» σκληρά επι σκηνής, όταν μερίδα θεατών τον αποδοκίμασε άγρια και τον «κέρασε» γιαούρτια, νερά, καρέκλες και κάθε λογής αντικείμενα…

Ας μην κρύψω την απέχθεια μου για τον Ακατανόμαστο.

Στη μουσική διαδρομή του, καβάλησε ένα φουσκωμένο ποτάμι κοινωνικής διαμαρτυρίας, μεγάλων αφηγήσεων και καθολικής στράτευσης αναδεικνύωντας τον εαυτό του στον αφρό αυτού του κύματος. Αργότερα εξαργύρωσε με τον ίδιο «ευέλικτο» τρόπο το νόμισμα της καλλιτεχνικής καθιέρωσης του στο ταμείο της «ανόδου» της μεγάλης αστικής Ιδέας στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Απτόητος συνέχισε στο ίδιο μοτίβο μπίσνας μέχρι την πτώση αυτού του μοντέλου ψελλίζοντας μνημονιακές αρλούμπες, τη στιγμή που γύρω του συσσωρεύονται κοινωνικά ερείπια και καταστροφή…

Καλλιτεχνικά, επίσης ποτέ δεν τον έκανα ιδιαίτερο κέφι. Ήταν ένα καλό jukebox, που τραγούδαγε ότι ναναι, αρκεί να έπεφτε το σχετικό «κέρμα». Στην μεγάλη εποχή της ανόδου των εργατικών αγώνων είπε εξαιρετικά τραγούδια (άλλοι βέβαια τα γράφανε), που με τα χρόνια οι επιλογές του φθίνανε μαζί με τον ερμηνευτή που πλέον το χε ρίξει στο λάτιν, το νησιώτικο, το ροκ και το καλαματιανό έχοντας χάσει οποιαδήποτε ταυτότητα και ικανότητα να εκφράζει με συνέπεια ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος και δη το λαϊκό τραγούδι που τον ανέδειξε.

Όμως…

Θέλω να μοιραστώ, το ότι όσο σκουλήκι και έμπορας είναι ο Γ.Ν. και ο κάθε Γ.Ν., άλλο τόσο ξένο προς την πολιτική μου πρακτική είναι αυτό το στυλάκι λαϊκού δικαστηρίου και εκτελεστηρίου, που στήνεται με αφορμή είτε τις επισκέψεις διάφορων «πολιτικών» είτε με την εμφάνιση διάφόρων τσουτσέκιων του μνημονιακού μπλοκ σε δημόσια θέα. Ενώ μπορώ να κατανοήσω την αγανάκτηση, την οργή, την απελπισία, δεν θέλω να έχω καμία σχέση με αυτούς που θέλουν «πίσσα και πούπουλα» γενικά και αόριστα στους πολιτικούς. Με αυτούς που σκούζουν και λενε «προδότη» τον Γ.Ν. για την «ανθελληνική του στάση»! Με αυτούς που όταν βλέπουν ένα πρόσωπο (όσους συμβολισμούς και αν φέρει αυτό) θέλουν να το εξοντώσουν σαν φυσική ύπαρξη ή να βλάψουν την σωματική ακεραιότητα του και δέχονται το νόμο του Λιντς ως πρακτική του κινήματος. Γιατί τελικά, όσο πρεσβυωπικό είναι να βλέπει κανείς τον εχθρό σε κάποιο αόρατο «διευθυντήριο» κάπου μακρυά ή μόνο στους Μερκοζί, άλλο τόσο μυωπικό είναι να θέλει να τον εξαλείψει βάζοντας τους 300 στη στενή ή κρεμώντας τους στα δέντρα του Συντάγματος.

Δεν είμαι γενικά «ανθρωπιστής» και φιλεύσπλαχνος για να δείχνω τόσο πολύ οίκτο για τους «εχθρούς». Ακόμα παραπάνω δεν είμαι καν ειρηνιστής, να αποκυρήσσω τη βία σε οποιαδήποτε μορφή της. Θέλω όμως η βία, να εκπορεύεται από μέρος ενός (όσο γίνεται)επαναστατημένου και συνειδητοποιημένου λαού και όχι μιας αγέλης που ξεπηδά μέσα από τις σελίδες του Κάρολου Ντίκενς. Να συγκρουστούμε πραγματικά για μια συνολική συστημική ανατροπή και όχι βάζοντας πλάτη στα σχέδια των εναλλακτικών εκδοχών του συστήματος, που θα εκμεταλλεύονται το «μπούγιο» και το μπάχαλο. Τη στιγμή αυτή ο λαός είναι εξοργισμένος και ταπεινωμένος. Οι πρώιμες, ανώριμες και ενστικτώδεις αυτές αντιδράσεις υποκαθιστούν την καθημερινή συγκροτημένη παρουσία ενός δυνατού πανκοινωνικού μετώπου που βέβαια δεν υπάρχει σήμερα και θα έκανε τους κρατούντες να τρέχουν και να μη φτάνουν. Σαν τέτοιες τις αντιλαμβάνομαι και γνωρίζω ότι το συμφέρον του κινήματος δεν μπορεί να βασίζεται σε τέτοιου τύπου εκτονωτικές ενέργειες αν θέλουμε να το πάμε μακρυά.

Και πολύ εύλογα θα ρωτούσε κανείς: και εσύ τι θα έκανες ρε μεγάλε; Όλα σου πέφτουνε περίεργα, οι αντιδράσεις του κόσμου ακραίες. Μήπως τελικά είσαι και εσυ μέρος μιας καθώς πρέπει Αριστεράς που όλα της βρωμάνε αφού ο «κόσμος» δε φοράει το «άρωμα» της;

Αν ερχόταν ο Γ.Ν. στη γειτονιά μου θα έστηνα μια μεγάλη γιορτή και χορό στην πιο κοντινή πλατεία με ντουντούκες, κείμενα και τραγούδια. Θα τον αφήναμε να νανουρίζει τα άδειανα καθίσματα όσο εμείς θα λέγαμε τα ΔΙΚΑ μας τραγούδια. Ποτέ όμως, δεν θα του έδινα το περιθώριο να προκαλέσει στο πρόσωπο του έστω και ένα γραμμάριο συμπόνοιας ή συμπάθειας με πρακτικές που τον κάνουν μάρτυρα και του δίνουν αξιοπρέπεια που δεν είχε ποτέ του…

Advertisements