Έχουν γραφτεί ήδη χιλιάδες χιλιάδες γραμμές για τον αξέχαστο Μητροπάνο. Από φίλους, συντρόφους, λαϊκό κόσμο.  Εντύπωση πάντως μου προκαλεί ότι εκτός από τα γνωστά Μέσα Μαζικού Κανιβαλισμού που σκυλεύουν την μνήμη του λαϊκού τραγουδιστή με τις φλύαρες πομπώδεις βλακείες τους, σειρά έχουν πάρει και οι διάφοροι γύπες που κυνηγάνε ψ(ο)ηφαλάκια…Τέλος πάντων…

Το μέγεθος της απώλειας τεράστιο. Ίσως γιατί ο Δημήτρης Μητροπάνος «έκλεισε» την πόρτα της εποχής του, όντας ο τελευταίος τραγουδιστής μιας περήφανης γενιάς. Τροβαδούρος μιας σπουδαίας εποχής, σκληρών αγώνων, μεγάλων αφηγήσεων(αλλά και διαψεύσεων) που είχαν τους  καλλιτέχνες-διανοούμενους που τους έπρεπε. Δεν ήταν απλά «πλάι» στις μεγάλες φωνές όπως του Στελάρα ή του Μπιθικώτση, αλλά σφράγιζε με τη χροιά του, το βάθος της φωνής του τη λαϊκή μουσική με τα δικά του άσματα.

Ήταν απόλα. Αριστερός, κομμουνιστής σε όλη του τη διαδρομη. Όταν έπεφτε η σκιά της χούντας, όταν όλα κατέρρεαν, ακόμα και σήμερα που έλεγε την πίκρα του για την κατάσταση της Αριστεράς. Συνεχιστής του λαϊκού τραγουδιού όταν αυτό ξεκίνησε την πτώση του τη δεκαετία του ’90, φωνάρα με μέταλο και τσαγανό όταν η βιομηχανία του θεάματος πλάσαρε το αλύχτισμα των αδέσποτων σκυλιών της, συγκλονιστικός ερμηνευτής στα λαβυρινθιακά ζεϊμπέκικα-μπαλάντες του Μικρούτσικου και του Α.Αλκαίου που θύμησαν ξανά «πως η ανάγκη γίνεται ιστορία». Είχε βέβαια και τα κάτω του με κάτι λίγα καψουροτράγουδα και μεγάλες πίστες, αλλά ποιος τα θυμάμάται αυτά; Άλλωστε, ακόμα όταν τα έκανε, τα έκανε με μαγκιά και αρχοντιά. Γουστάριζες κλάμα και παράπονο, σαν τα κλασσικά του Στελάρα…

Και τώρα; Λες και μας κάνουν πλάκα. Ο Μητροπάνος και οι λοιποί. Που έφυγαν πρόσφατα ή λιγότερο πρόσφατα. Ο Ρασούλης, ο Παπάζογλου, ο Βέγγος, ο Αγγελόπουλος και άλλοι. Να μας θυμίζουν ότι τα φαγε τα ψωμιά της η εποχή μας. Καιρός είναι να την αλλάξουμε. Να την αλλάξουμε γρήγορα. Γιατί πως να το κάνουμε, είναι αλήθεια: έφυγαν οι αετοί και μείναμε με τις κότες…

Advertisements