Πολλές συμπτώσεις. Διαβολικά πολλές συμπτώσεις για να είναι όλα αυτά τυχαία…

Πριν ένα χρόνο περίπου είχα παρακολουθήσει τη συγκλονιστική παράσταση δρόμου «Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ζει» στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των Πρωτοβάθμιων Σωματείων(δείτε εδώ τη σχετική ανάρτηση).

Πριν από ένα μήνα περίπου ξέθαψα από τα ηλεκτρονικά αρχεία μου την κλασσική ταινία του Κώστα Γαβρά, το «Ζ»(1969). Δεν την είχα δει ποτέ και ομολογώ ότι ζήλεψα εκείνη την εποχή που οι σκηνοθέτες και οι ηθοποιοί υπηρετούσαν τον πολιτικό κινηματογράφο ή τουλάχιστον τον κινηματογράφο με πολιτικές προεκτάσεις. Στις χαλεπές μέρες που ζούμε λίγοι ασχολούνται με αυτό το είδος: κανας Κεν Λόουτς ή ο πρόσφατα αδικοχαμένος Αγγελόπουλος και μερικές ανεξάρτητες παραγωγές ανα την Ευρώπη.

Στο «Ζ» περιληπτικά να αναφέρω, εξιστορούνται τα γεγονότα πριν και μετά την δολοφονία Λαμπράκη. Η διοργάνωση της εκδήλωσης για την ειρήνη και τον αφοπλισμό, η άφιξη του «Γιατρού» και βουλευτή, η παρασκηνιακή προετοιμασία των παρακρατικών, ο σοβαρός τραυματισμός άλλου βουλευτή(1) και η δολοφονία του «Γιατρού» με την ανοχή της αστυνομίας και του επίσημου κράτους. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται ο αγώνας δρόμου των συντρόφων του νεκρού βουλευτή να αποκαλύψουν την προσχεδιασμένη επίθεση και να προσκομίσουν στοιχεία στον εισαγγελέα(Χ.Σαρτζετάκης) που έχει πάρει πολύ ζεστά την υπόθεση και παρόλες τις πιέσεις μπήγει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Ανώτατα στελέχη της αστυνομίας θα κατηγορηθούν και θα προφυλακιστούν μαζί με τους φυσικούς αυτουργούς, ενώ οι κλυδωνισμοί της υπόθεσης που έχει λάβει διεθνείς διαστάσεις θα ρίξουν την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή σε σύντομο χρονικό διάστημα.

 Πέρα από την ταινία υπάρχουν πολλές πηγές που μπορεί κανείς να ενημερωθεί και να εξάγει σημαντικά συμπεράσματα από εκείνη την εποχή. Όσο ανακαλώ εικόνες και εκτιμήσεις από την υπόθεση Λαμπράκη, τόσο περισσότερο τείνω να καταλήξω ότι η όλη ιστορία με τη Χρυσή Αυγή εδράζεται στην οικοδόμηση ενός ισχυρού παρακρατικού μηχανισμού, που θα αρχίσει να επιτίθεται ανελέητα αρχικά στους μετανάστες(εύκολος στόχος, για προπόνηση) και στη συνέχεια σε οτιδήποτε υποδεικνύεται ως αντεθνικό και «προδοτικό». Στόχοι θα είναι στο μελλον το σπάσιμο των απεργιών, το ξυλοφόρτωμα συνδικαλιστών και  η τρομοκράτηση μελών και στελεχών αριστερών κομμάτων. Και φυσικά αυτό τον ρόλο τον προετοιμάζει μεθοδικά εδώ και χρόνια το σύστημα, καθώς η εξάπλωση μιας εμφυλιακής κατάστασης στις γειτονιές, τους εργασιακούς χώρους και τις μαζικές συγκεντρώσεις θα είναι βούτυρο στο ψωμί της άρχουσας τάξης, που θα περνάει κανονικότατα τα μέτρα της και θα κυβερνά σιδερόφρακτα.

Οι μέθοδοι τρομοκράτησης και τραμπουκισμών έχουν εξελιχθεί από την εποχή του τρίκυκλου του Γκοτζαμάνη και του σιδερολοστού του Εμανουηλίδη, αλλά έχουν πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: τσακισμένα κεφάλια, κορμιά και καθηλωτικό καθεστώς φόβου στους αντιφρονούντες. Επομένως η Χρυσή Αυγή έχει να διατελέσει ένα πολύ σοβαρότερο ρόλο από αυτόν της γραφικής χιτλερικής οργάνωσης που θα γαβγίζει(κοινοβουλευτικά) στο σύστημα να πάει πιο δεξιά. Θα αναλάβει και ενεργό, επιθετικό ρόλο για το «ξεβρώμισμα» του τόπου από τις διεκδικήσεις του κινήματος. Όπως έλεγε και ο Παύλος Δελαπόρτας(αντιεισαγγελέας) στην αγόρευση του στη δίκη των δολοφόνων του Λαμπράκη : «Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται -προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς- ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης.»

Σας θυμίζει κάτι;

Για να τελείωνω με τις συμπτώσεις που ανέφερα στην αρχή…

Πριν μία ημέρα έμαθα ότι ο γιος του Γρηγόρη Λαμπράκη είναι υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας…

Ουδέν σχόλιον…

(1) Ο άλλος βουλευτής της ΕΔΑ που τραυμάτισαν σοβαρά οι παρακρατικοί εκείνη την ημέρα ήταν ο Γιώργης Τσαρουχάς. Επέζησε για να τον σκοτώσουν 5 χρόνια αργότερα οι χουντικοί με βασανιστήρια μέχρι θανάτου. Μάλιστα στην κηδεία του σφράγισαν το φέρετρο(χωρίς να δουν το νεκρό οι δικοί του) για να μην αποκαλυφθούν τα φρικτά βασανιστήρια που τον είχαν υποβάλλει. 11 χρόνια αργότερα οι δολοφόνοι του(παρασημοφορημένοι από τη χούντα) θα καταδικάζοταν σε μικρές ποινές φυλάκισης.

Advertisements