Η πλατεία ήταν…τιγκαρισμένη

Πριν ένα χρόνο περίπου, η χώρα παλλόταν στον ρυθμό των συγκεντρώσεων των «αγανακτισμένων». Όλες οι πλατείες των κεντρικών πόλεων γέμιζαν από κόσμο που αυθόρμητα συγκεντρωνόταν μετά από διαδικτυακά καλέσματα ή απλά ακολουθώντας το παράδειγμα των προηγούμενων ημερών. Άτυπες συνελεύσεις έδιναν βήμα έκφρασης απόψεων, σύνταξης ψηφισμάτων και αποφάσης δράσεων.

Η μαζικότητα της συμμετοχής άνευ προηγουμένου. Το κλίμα πανηγυρικό αλλά και πανηγυρτζίδικο.

Συνθήματα «πατριωτικά», αντισυστημικά, γηπεδικά, αντικυβερνητικά, χαβαλεδιάρικα δονούν την ατμόσφαιρα της πλατείας Συντάγματος ενώ εκατοντάδες laser pointers προσπαθουν να «διατρήσουν» τη Βουλή και να «τυφλώσουν» τις κάμερες στα μπαλκόνια των ξενοδοχείων. Οι μούτζες πέφτουν κατα ριπάς. Σημαίες αργεντίνικες, ισπανικές ανεμίζουν στη Λεωφόρο Αμαλίας. Ταμπούρλα και σφυρίχτρες ξεκουφαίνουν.

Ταυτόχρονα μπροστά απο το συντριβάνι της πλατείας Συντάγματος, μια συνέλευση που θα διαρκέσει για εβδομάδες δίνει το λόγο σε χιλιάδες πολίτες όλων των ηλικιών και κοινωνικοπολιτικών πεποιηθήσεων. Το κίνημα της «άμεσης δημοκρατίας» γεννιέται και κάνει τά πρώτα του βήματα εν μέσω τεράστιων(εώς και τραγικών) αντιθέσεων και προσδοκιών.

Καλως ήρθατε στον κόσμο των «αγανακτισμένων».

Σου λέω, πολύς κόσμος!

Κατα τη γνώμη μου, η διάρκεια ζωής αυτού του ιδιόμορφου κινήματος ήταν περίπου 1,5 μήνα. Όσο διάστημα δηλαδή χρειάστηκε μέχρι να συναντηθεί η όποια ριζοσπαστικοποίηση  της «πλατείας» με τις πρώτες απεργίες ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο. Κάπου εκεί τελειώνει η «πλάκα», η ειρηνική συνύπαρξη ετερόκλητων διαδηλωτών και η ανοχή του κράτους. Τις επόμενες ημέρες και μήνες ο νόμος του γκλομπ και του δακρυγόνου θα θυμίζουν για πάντα στους «αγανακτισμένους» ότι αν και «πρωτότυπο» το κίνημα τους, το κράτος με «παραδοσιακό» τρόπο τους αντιμετώπισε όπως και όλους όσους αντιτάχθηκαν στα κυβερνητικά μέτρα τα δύο τελευταία χρόνια. Μπορεί η ταξική πάλη να «κοιμήθηκε» στα τέλη του Μάη, αλλά το «ξύπνημα» ήταν βίαιο ένα μήνα μετά…

Ας δούμε όμως με μερικές φωτογραφίες που τράβηξα τότε κάποια highlights:

Ο «υποστηρικτής» !

Άγνωστε ξένε, ούτε την εθνικότητα σου έμαθα, ούτε και το όνομα σου. Σε λίγο καιρό θα χρειαστεί να υπερασπίσεις τον εαυτό σου, όχι μόνο τους Έλληνες. Η μπόρα έρχεται και θα ξεσπάσει παντού. Χρειαζόμαστε όσο ποτέ ένα νέο διεθνισμό, να στηρίξει τις μοίρες των λαών της Ευρώπης. Πιο ουσιαστικό και βαθύ απο ποτέ άλλοτε. Να μιλάει στην καρδιά των εργαζομένων και να στηρίζει τις μάχες που δίνουνε στις χώρες τους. Καλά τα Occupy, οι indigandos και τα λοιπά πολύχρωμα, αλλά τα δοκίμασε η ίδια η ζωή. Θέλει πιο αποφασιστικές μορφές πάλης…Έχουμε δρόμο φίλε…Κουράγιο…

Το βάθος της πλαστείας είναι γαλανόλευκο…

Στο βάθος…γαλανόλευκος κήπος. Πολύ σοβαρή παράμετρος των κινητοποιήσεων στο Σύνταγμα ήταν η έντονη παρουσία των πατριωτικο-εθνικιστικών ομάδων που «ψάρευαν» μέσα στο γενικευμένο κλίμα «ενάντια στους πολιτικούς». Θυμάστε τον εθνικό ύμνο; Τους «300 Έλληνες»; Τους απόμαχους λοκατζήδες με τις μπυροκοιλιές και τις ξεβαμέννες παραλλαγές να παρελαύνουν; Τα άναρθρα ουρλιαχτά για κρεμάλες και νέο «Γουδή»; Τα συνθήματα για τους «προδότες» και «το μπουρδέλο που πρέπει να καεί»; Αυτά για να μην ξεχνάμε ότι ο φασισμός που έρχεται, πατάει πάνω στις καθυστερημένες πολιτικά μάζες που θα του κάνουν πλάτες όταν δουν τα δύσκολα. Όπως και στη Χούντα, που οι μισοί και παραπάνω έλεγαν «μη μιλάς, μην τα ζορίζεις και όλα θα πάνε καλά…». Άλλοι βγάλαν το φίδι απο την τρύπα τότε. Άλλοι θα το βγάλουν και τώρα…

Και ολίγον Hollywood

Όταν είδα τη φωτογραφία αυτή μετά από ένα χρόνο χαμογέλασα. Την διάβασα «ανάποδα» όπως λέμε. Ρε μπας και ο πιτσιρικάς που κρατούσε το χαρτόνι, δεν εννοούσε τον ΓΑΠ και την τότε κυβέρνηση, αλλά κάποιους από τους «αγανακτισμένους»; Ξέρετε ποιους λέω…Αυτούς φλογερούς-κατεστραμένους μικροαστούς που τότε ήταν «ενάντια στα κόμματα» και τους προδότες, που βάραγαν τα νταούλια το απόγευμα-βράδυ, αλλά στην απεργία ήταν κότες το πρωί. Αυτούς που δεν γουστάριζαν τους «δημόσιους» και τους «λαθραίους» που τους «κλέβουν το ψωμί». Αυτούς που λάτρεψαν το φασιστικό αμόκ του Κασιδιάρη και είπαν «ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ»…

Είναι μακρύς ο δρόμος που πρέπει να διανύσουμε. Δεν είναι αποτυπωμένος σε κανένα βιβλίο ιστορίας ή πολιτικό εγχειρίδιο. Και πρέπει να τον διαβούμε και να νικήσουμε, αν δε θέλουμε να διαρκέσει η βαρβαρότητα που ζούμε μια αιωνιότητα. Είμαστε ακόμα στην αρχή. Και παρόλο που είναι «νωρίς», έχουμε αργήσει πολύ…

Φίλοι και φίλες, για όποιον δεν το έχει καταλάβει έχουμε ήδη λάβει φύλλο πορείας για τον ταξικό πόλεμο αυτής της ιστορικής περιόδου. Όποια κυβέρνηση και αν προκύψει στις προσεχείς εκλογές, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα η ταξική πάλη θα φουντώσει.  Οι αντιθέσεις αυτού του συστήματος δεν επιλύονται από καμιά κυβέρνηση. Μόνο από την θεαματική είσοδο μαχόμενων μαζών στο προσκήνιο της ιστορίας, που θα δοκιμάσουν τη συνταγή της ανατροπής ή την σήψη μιας μακρόχρονης διαδρομής αστικών ή αυταρχικών αδιεξόδων.

Advertisements