Εμείς οι κομμουνιστάς, έχουμε ένα ελλάτωμα…

Παίρνουμε τη ζωή πολύ στα σοβαρά.

Αναλύουμε, προβληματιζόμαστε, συλλογιζόμαστε, ασκούμε κριτική σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Δεν αφήνουμε να πέσει καρφίτσα κάτω χωρίς να ερμηνεύουμε, να παίρνουμε θέση. Με αφετηρία την απαισιοδοξία της κατανόησης της σημερινής κατάστασης, προτείνωντας έναν δυσδιάβατο δρόμο συνεχούς πάλης και συγκρούσεων σε όλα τα επίπεδα, ορίζουμε σε ένα μακρινό(;) ορίζοντα την απαλλαγή του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, τον προκαταλήψεων του, των ανισοτήτων του συστήματος.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι ποικίλες εκδηλώσεις χαράς και διασκέδασης που έχει εφεύρει το σύστημα και οι βιομηχανίες του για να παραμυθιάζει τους «πληβείους», μας βρίσκουν παγερά αδιάφορους ή μας αφήνουν ένα ειρωνικό χαμόγελο όλο νόημα στα χείλη. Η δε ετυμηγορία των κοντινών ή μη ανθρώπων μας είναι γνωστή: Είστε ξενέρωτοι. Πως μιζεριάζετε έτσι; Δεν μπορείτε να χαρείτε με τίποτα…

Yπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας σε αυτή την κατηγορία, ναι, δεν μπορούμε να χαρούμε εύκολα! Η αλήθεια είναι ότι δεν υπολογίζουμε τη χαρά και τη διασκέδαση, με τα μέτρα και σταθμά του συστήματος: Με το πόσα λεφτά σκόρπισες μια βραδιά στα μπουζούκια ή στο μπαράκι, πόσο «φάνηκες» στους φίλους ή στις διπλανές παρέες με , πόσο μιμήθηκες τη μόδα του καταναλωτικού θεάματος που αλλάζει κάθε έξι μήνες, πόσο κατανάλωσες σε αυτοκίνητα, ακριβά ρούχα, Αϊ-φονς-παντς-μακς. Σε τελική ανάλυση πόσο γεμίζεις μια άδεια από περιεχόμενο ζωή με τα σκουπίδια του καπιταλισμού.

Όταν είδα το υπερθέαμα της προσπάθειας 5.000 Βολιωτών να καταρρίψουν το ρεκόρ Γκίνες για το «μεγαλύτερο» συρτάκι του κόσμου, τα παραπάνω ήρθαν στο μυαλό μου. Μεσούσης της οικονομικής κρίσης που καταπίνει τη χώρα, πολλοί βρίσκουν το αντίδοτο στην κοινωνική αφασία και τα εμπορευματικά happenings. «Κάτι» να κάνουμε ρε αδερφέ, για να «ξεχαστούμε». Μέχρι να έρθει και η σειρά μας βέβαια… Πρόσφατο είναι και το παράδειγμα αυτών που χόρευαν στο πανυγήρι ενώ καιγόταν το βουνό απέναντι τους(δειτε εδώ).

Η φωτιά λοιπόν είναι πλάι μας. Καίει τον διπλανό μας. Μπορεί οποιος θέλει να σφυρίζει αδιάφορα. Ακόμα και όταν έρθει καταπάνω του το πύρινο μέτωπο να το παίζει «αναστενάρης». Το σίγουρο είναι ότι αν δεν κάνει κάτι, θα καεί όσες αυταπάτες και αν έχει. Γιατί προς το παρόν μπορούμε να είμαστε μέρος της τραγωδίας που εξελίσσεται ή θεατές της. Η τρίτη επιλογή να την ανατρέψουμε έχει φύγει από την ατζέντα και πρέπει να την επαναφέρουμε οπωσδήποτε…

Και για να μην ξεφύγω και απο το θέμα, η τρίτη επιλογή έχει στο δρόμο της και τραγούδια έχει και χορό. Ζεϊμπέκικα μοναχικά, χασάπικα με πολλούς και χασαποσέρβικα, μπάλους, συρτάκια και τσάμικα, με την συνοδεία της παρέας και υπο το φώς του φεγγαριού και όχι της τηλεοπτικής κάμερας…

Καζαντζάκη σήκω να τους δεις!

Με τρώει και θα παραθέσω ξανά ένα επίκαιρο απόσπασμα από ένα βιβλίο του Κώστα Κοντοδήμου:

“Όλοι μας οι ήρωες υπαρκτοί. 
Αριστεροί, αλλά με κρυφή αγάπη για το σύστημα·
 άθεοι, αλλά που άμα λάχει παίρνουμε μέρος και σε θρησκευτικά θαύματα· 
φτωχοί, αλλά που ξέρουμε να χαλάμε τα λεφτά μας, 
εχθροί της βίας, που πλακώνουμε στο ξύλο όποιον μας κολλήσει, 
αμόρφωτοι, αλλά που παίζουμε στα χέρια μας τους ποιητές, και βέβαια, 
οι πρώτοι εραστές της υφηλίου, όλοι μαζεμένοι στην Ελλάδα,
υπό την προστασία της ελληνικής διανόησης.

Προσωπικά, περιμένω, πως και πως να βρεθεί ένας ακόμα συγγραφέας να μαζέψει τον Ζορμπά, τον Λούη και κάνα δύο ακόμα ήρωες -των στερνών, έτσι για πλάκα, του Λουντέμη, ας πούμε- να τους πετάξει όλους σ’ ένα βιβλίο,
 μαζί με τους αριστερούς του Μίσσιου σκοτώθηκαν ή δεν σκοτώθηκαν νωρίς, 
και να τους βάλει, με εμένα αρχηγό και άρχοντα και αυθέντη και κυρίαρχο, να ανοίξουν μια εμπορική επιχείρηση…

Advertisements