Ο Νοέμβρης είναι ο αγαπημένος μου μήνας…

Από παλιά είχα μια αδυναμία στο μήνα αυτό που κατεργάρικα ανασκάλευε την ιστορία και τα γεγονότα της.  Είτε σαν μπροστάρης είτε σαν προάγγελος, ο Νοέμβρης τρέφει τις κρυφές προσδοκίες μας και μια μελαγχολικά βουβή προσμονή για πράγματα που θα συμβούν.

Από την άλλη, όλα μοιάζουν να έχουν ξανασυμβεί, σε άλλους μήνες. Η Βουλή «βράζει», οι κοινοβουλευτικές ομάδες «καταρρέουν», οι διάφοροι βουλευτές σηκώνουν «μπαϊράκι». Οι εταίροι μας τονίζουν την εσχατολογική σημασία της ψήφισης του νέου πακέτου. Βέβαια, και ως συνήθως τα μέτρα αυτά θα είναι τα τελευταία, και φυσικά για άλλη μια φορά θα «σωθούμε» από την καταστροφή…Η ταινία έχει φτάσει στο τέλος και γυρίζει ξανά από την αρχή. Με λίγες αλλαγές στους ηθοποιούς την έχουμε δει 3-4 φορές…

Αντίστοιχα και εμείς θα απεργήσουμε, θα διαδηλώσουμε και θα φωνάξουμε. Μιά ημέρα, δύο, τρεις, ίσως και μια εβδομάδα. Όπως και τις προηγούμενες φορές, στους άλλους μήνες. Πιο απελπισμένοι αυτή τη φορά και με την πλάτη να γδέρνεται στον τοίχο…

Λέτε να’ ναι ο Νοέμβρης καρπερός; Ή έστω να μπολιάσει τους επερχόμενους μήνες φέρνοντας την άνοιξη μέσ το καταχείμωνο;

Πολύ θα το ήθελα.

Έχει ξαναγίνει.

Καλό μήνα.

Advertisements