Χθες πήγαμε εκδρομή. Εκπαιδευτική εκδρομή…

Στο Πολυτεχνείο…

Ο νεαρός κράταγε το γαρύφαλλο και εξέταζε προσεκτικά το γκρίζο καγκελόφρακτο σύμπλεγμα κτιρίων που είχαμε απέναντί μας. Προσπαθούσε να ταιριάξει τις εικόνες που έβλεπε με τα λόγια της δασκάλας του, όπου για πρώτη φορά άκουσε περί εξέγερσης των φοιτητών και δικτατορίας. «Εεεε, δικτατορία είναι να μην έχεις ελευθερία…να είναι ένας κακός που διατάζει όλους τους ανθρώπους και κάποιους…κάποιους τους πήγαινε μακριά πολυ, στην εξορία! Και ξερετε και κάτι; Αυτόν τον λέγαν Παπαδόπουλο και είχε και ένα μουστάκι. Άμα τον έπιανα, θα του εβγαζα το μουστάκι έτσι!». Και ο νεαρός κουνάει τα χέρια και δίνει μπουνιές στον αέρα…

Η νεαρά βαστάει και αυτή ένα γαρύφαλλο. Της φαίνονται όλα ένα παιχνίδι. Ακόμα δεν καταλαβαίνει πολλά, είναι μικρούλα.. Περνάμε την πύλη και φτάνουμε στο μνημείο. Δίπλα η στραπατσαρισμένη πόρτα από το τανκ έχει λουλούδια πάνω της. Ακολουθεί η απαραίτητη στάση και εξήγηση για το τανκ που συνέθλιψε τη σιδερένια πόρτα, τους φοιτητές και τους άλλους που τους έδερνε και τους σκότωνε η αστυνομία…Αφήνουμε τα γαρύφαλλα στο άγαλμα και ξεκινάμε τη βόλτα στο χώρο…

Αριστερά μας η «Καλών Τεχνών» και μπροστά το επιβλητικό «Αβέρωφ». Τοίχοι με συνθήματα και αφίσες. Φοιτητές σε τραπεζάκια και αναρίθμητες καρέκλες έχουν στήσει πηγαδάκια. Το ίδιο και στο βάθος, στο κτίριο «Γκίνη». Εκεί σε μια από τις αίθουσες ο Σύλλογος Εξορισθέντων και Βασανισθέντων έχει φωτογραφίες από τα γεγονότα σε χρονολογική σειρά ενώ προβάλλεται και οπτικοακουστικό υλικό. Τα πιτσιρίκια βλέπουν στο ασπρόμαυρο φιλμ,  τον κόσμο που φωνάζει συνθήματα και έχει κατακλύσει τους δρόμους, τις φωτιές που καίνε, το τανκ που εισβάλλει. Βοηθάμε λίγο στην κατανόηση των γεγονότων και βγαίνουμε από την αίθουσα.

Λίγο πριν βγούμε κοντοστέκομαι και με την άκρη του ματιού μου παρατηρώ τις φωτογραφίες των νεκρών. Στο θλιμμένο βλέμμα τους χαράσσεται η άγνοια για τη σημερινή κατάσταση. Που να ξεραν τι μεσολάβησε τα τελευταία 39 χρόνια…

– Πόσοι από τους «επιζήσαντες» εκείνης της νύχτας και της επταετίας θα εξαργύρωναν τους αγώνες τους σε βουλευτικούς και υπουργικούς θώκους; Και πόσοι από αυτούς θα έφερναν με τις υπογραφές τους άλλου τύπου δικτατορία, όχι με τανκς και στρατό, αλλά με οικονομικά μέτρα.

– Πως θα αντιδρούσαν οι νεκροί του Πολυτεχνείου αν μάθαιναν ότι τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις είναι γεμάτα «Μαστοράκηδες», ότι αναβιώνουν τα βασανιστηρια στα κρατητήρια, η ελευθερία της αντικαθεστωτικής έκφρασης διώκεται, ότι ακόμα παλεύει ο κοσμάκης για ΨΩΜΙ και ΠΑΙΔΕΙΑ;

– Τι θα έλεγαν άραγε οι νεκροί της εξέγερσης , αν γνώριζαν ότι οι απόγονοι των χουντικών είναι(εκλεγμένοι) στη Βουλή, υμνούν ανοιχτά το Μεταξά, τους ναζήδες, τον Παπαδόπουλο και αμφισβητούν τη θυσία τους;

Τελικά η αλήθεια είναι ότι η Χ.Α. εκφράζει με ζωώδη και καθυστερημένο τρόπο τις ενδόμυχες επιθυμίες του συστήματος: το «Πολυτεχνείο» δεν έγινε ποτέ και ότι συνέβη καλό είναι να ξεχαστεί, αλλιώς πρέπει να συκοφαντηθεί. Η ανάπηρη δημοκρατία της μεταπολίτευσης σέρνεται συνέχεια με το αγκάθι του Πολυτεχνείου στη φτέρνα της. Οι δεξιοί και οι φασίστες το έχουν σαν ψαροκόκκαλο στο λαιμό. Πως να το κάνουμε η εξέγερση αυτή είναι άκρως ενοχλητική, ακόμα και σαν μακρινή ανάμνηση! «Κλείνει το μάτι» σε αυτούς που και σήμερα αγωνίζονται, αντιστέκονται και δεν συμβιβάζονται. Διχάζει φίλοι μου το «Πολυτεχνείο»…

Γιατι «δυσάρεστα» θυμίζει σε αρκετούς ότι η ιστορία δεν είναι συνεχής και γραμμική, αλλά μπορούν να την επηρεάσουν/αλλάξουν αποφασισμένες μάζες λαού. Γιατί θυμίζει ότι καμία τυρρανία δεν είναι ανίκητη, κανένα καθεστώς ακλόνητο. Ακόμα και όταν οι περισσότεροι (για να λέμε την αλήθεια επιτέλους) σφυρίζαν κλέφτικα ή το παίζαν ντεμέκ χουντικοί και νοικοκυραίοι, βρέθηκαν κάποιες χιλιάδες λαού φοιτητές, εργάτες, μαθητές, που αναμετρήθηκαν με τα γκλομπ, τις σφαίρες και τις ερπύστριες για τα ιδανικά τους κόντρα σε κάθε λογική. Και ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί που καθημερινά στην παρανομία ή στους χώρους δουλειάς και τα αμφιθέατρα οργάνωναν αντιστάσεις και πάλευαν ενάντια στη χούντα μέχρι το ξέσπασμα της εξέγερσης. Αυτά σαν υπενθυμιση και παρένθεση για την σημερινή κατάσταση…

Πέρασε όμως η ώρα…Μαζεύουμε τα πιτσιρικάκια και βγαίνουμε από τη Στουρνάρη…

Τα μεγάφωνα τραγουδούν σε πειθαρχημένο, ρυθμικό τέμπο Θεοδωράκη: «Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες…»

Αφήνουμε πίσω μας το Πολυτεχνείο…

Πάμε για τα επόμενα…

 

Advertisements