Ποίηση


«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε ημέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει. (περισσότερα…)

Πραγματικά έχουν στερέψει οι λέξεις. Οι προτροπές και οι επικλήσεις…

«Κατεβείτε!», «φωνάξτε!», «αντισταθείτε!», «παλέψτε!».

Όποιος καταλαβαίνει κατάλαβε. Οι ώρες είναι κρίσιμες. Οι ημέρες σφραγίδες, όπως και τους προηγούμενους μήνες και χρόνια. Πέφτουν πάνω μας σαν τα αγκωνάρια, μας πλακώνουν. Όσο περισσότερα, τόσο δυσκολεύουν το να σηκωθούμε, να τα σπρώξουμε πέρα…

Ο καθένας θα κριθεί απο τις πράξεις του. Τις αποφάσεις του. Το που ήτανε τη δύσκολη στιγμή…

Σαν τους δύο ποιητές, (περισσότερα…)

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου. (περισσότερα…)

(περισσότερα…)

Είναι απλά τα πράγματα

πρώτα χτυπούν τα ξυπνητήρια

Υστερα

άνθρωποι κυλάνε στους δρόμους χαράματα

έχει παγωνιά

πάνε στη δουλιά τους

καλημέρα.

(περισσότερα…)