…το φαντάζομαι σαν την παραπάνω φωτογραφία. Ένα ανήλιαγο σοκάκι έρημο,  εγκαταλειμμένο, ξεχασμένο από το χρόνο όπου τίποτα (περισσότερα…)

Σας έχει συμβεί ποτέ, να διαπιστώνετε ομοιότητες στην καθημερινότητα σας με ταινίες που έχετε δεί στο παρελθόν; Σπάνια θα έλεγα, τουλάχιστον για εμένα. Ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι κάτι έχει αρχίσει να μου θυμίζει η τωρινή κατάσταση…

Πάμε λοιπόν 4 χρονάκια πίσω…Γερμανικός κινηματογράφος, που πάντα κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις.

Το 2008 o Dennis Gansel γυρίζει το «Die Welle»(Το κύμα). Περιγράφει βασισμένος σε αληθινή ιστορία, την (περισσότερα…)

Όταν η Σωτηρία Μπέλλου, μια νύχτα του Δεκέμβρη του ’48, κατέβαινε από το πάλκο του Τζίμη του χοντρού στην Αχαρνών ξυλοκοπημένη από μια παρέα χιτών γιατί αρνήθηκε να τραγουδήσει το τραγούδι που της ζήτησαν «Του αητού ο γιος», ήταν ωραία κι αντάξια του ρεπερτορίου της γιατί έκανε κάτι που ξεπερνούσε το θάρρος του μέσου (περισσότερα…)

Εμείς οι κομμουνιστάς, έχουμε ένα ελλάτωμα…

Παίρνουμε τη ζωή πολύ στα σοβαρά.

Αναλύουμε, προβληματιζόμαστε, συλλογιζόμαστε, ασκούμε κριτική σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Δεν αφήνουμε να πέσει καρφίτσα κάτω χωρίς να ερμηνεύουμε, να παίρνουμε θέση. Με αφετηρία την απαισιοδοξία της κατανόησης της σημερινής κατάστασης, προτείνωντας έναν δυσδιάβατο δρόμο συνεχούς πάλης (περισσότερα…)

 » Κανένας δε γεννιέται ήρωας Νίττε. Μόνον αγωνίζεται διαρκώς να γίνει τέτοιος. Αν το πέτυχε, τυχαίνει να μην το ξέρει καλά-καλά ούτε τη στιγμή που τα τινάζει, αφού σπάσαν όλα τα δάκτυλα, του τσαλαπάτησαν τα νεφρά, τον άφησαν να ξεπαγιάσει, να πεινάσει ή να πνιγεί στα ίδια του τα περιττώματα…»

Ναζιστική Γερμανία, έτος 1939. Ο Άντον Μπορν διαβαίνει (περισσότερα…)

Λοιπόν. Αγαπημένοι φίλοι του μπλογκ,

Πετάξτε τώρα από το παράθυρο ότι τραγούδι έχετε του Τσαλίκη, της Βίσσης, της Βανδή, του Κιάμου, του Πλούταρχου.

Πάρτε την βαριά και κάντε θρύψαλλα τους Locomodo και τα «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα», «Δεν προλαβαίνω».

Εσείς αναγνώστες μου, που σας αρέσει το ποτάκι σε alternative beach bar με Manu Chao ή (περισσότερα…)

Ο Γιώργος Ζώης είναι ένας νέος σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους. Το να χαρακτήριζα τον Γ.Ζώη ως «ταλαντούχο» και «πρωτότυπο» με «φρέσκιες ιδέες», θα τον αδικούσε κατάφορα. Η θεματολογία που επιλέγει στις ταινίες του είναι ξεκάθαρα κοινωνικοπολιτική. Και ο τρόπος που ταιριάζει τις εικόνες, τους ήχους και τις καταστάσεις που αναδεικνύει, μοναδικός.

Η κίνηση της κάμερας (περισσότερα…)